Δευτέρα, 29 Μαρτίου 2021

Το έργο στο Σινέ Σοράγια έλαβε ΤΕΛΟΣ... The end


Το τέλος είχε συντελεστεί προ πολλού βέβαια, αλλά από τις επόμενες ημέρες δεν θα υφίσταται πλέον ούτε το κτίριο που μας θύμιζε άλλες, όμορφες εποχές. Σινέ Σοράγια στο Χαϊδάρι, από το 1963 έως το 1987 και κατόπιν αίθουσα δεξιώσεων "ΓΙΑΣΣΟΣ" και Royal Studio ηχογραφήσεων μέχρι την οριστική εγκατάλειψη. Σινέ Σοράγια στο Χαϊδάρι, με πρωτοποριακές τεχνικές για την εποχή, όπως τα ανοιγόμενα πλαϊνά, η συρόμενη οροφή, ο εξώστης, οι κρυφοί φωτισμοί, οι αναπαυτικές πολυθρόνες που φιλοξενούσαν 600 θεατές και τα απαστράπτοντα μάρμαρα στην είσοδο. Σινέ Σοράγια στο Χαϊδάρι, της οικογένειας Θεοφιλάτου. Σινέ Σοράγια στο Χαϊδάρι, στον πιο φωτεινό και πολυπερπατημένο δρόμο της δεκαετίας του '60 του '70 και γιατί όχι και του '80. Δεν υπήρχε Χαϊδαριώτης που να μην πέρασε και να μην κοντοστάθηκε στη φωτεινή είσοδο του κινηματογράφου για να δει τους μεγάλους πίνακες με τις έγχρωμες φωτογραφίες από τα ΠΡΟΣΕΧΩΣ. Δεν υπήρχε Χαϊδαρώτης που να μην πέρασε την είσοδο για να παρακολουθήσει κάποια ταινία, κάποια μουσική, πολιτική ή κοινωνική εκδήλωση. Ήταν το ψηλότερο και μεγαλοπρεπέστερο κτίριο του Κέντρου Χαϊδαρίου. Στο βάθος μόνον η Παναγίτσα ξεχώριζε πάνω από τις μικρές μονοκατοικίες και τα οικόπεδα. Στη διασταύρωση της Ελευθερίου Βενιζέλου με την Βασιλέως Γεωργίου τότε, ήταν κάτω από κάτι τεράστιους ευκάλυπτους η ξύλινη πράσινη παράγκα του μπάρμπα Χαράλαμπου, του πραματευτή με τα φιστίκια, τους λιόσπορους, τον πασατέμπο και τα εικονογραφημένα κόμικς. Ακριβώς απέναντι το ψιλικατζίδικο του Κώστα και της κ. Μάρθας, με το τηλέφωνο και τις φιάλες υγραερίου. Απέναντι διαγώνια η πρώτη πιάτσα του Αργύρη με την κινητή ψησταριά για τα σουβλάκια, μέχρι να έρθει η εποχή με το τρίκυκλο σύριζα στη μάντρα του Καπετάνιου με τις φιστικιές στην οδό Δωδεκανήσου. Κάπου εκεί εφαπτόμενο στην μάντρα του αρχοντικού του Νεαμονιτού ήταν και το εικονοστάσι του Άη Νικόλα, που υπάρχει ακόμα λίγο τροποποιημένο και στο οποίο οι αθεοφόβοι ανάβαμε στη ζούλα τσιγάρο στις βραδινές περιπλανήσεις μας. Πίσω από τον κινηματογράφο ήταν το εμποροραφείο του Μουσχουντζή που αργότερα έγινε ξυλουργείο και κατόπιν η γωνιακή καλαίσθητη πολυκατοικία. Στη γωνία απέναντι από την είσοδο του σινεμά το δισκοπωλείο του Νίκου του Μάγερα που καταθέταμε το χαρτζιλίκι μας για να γράφουμε κασέτες. Δεξιά της εισόδου στο ισόγειο του σινεμά το πρώτο ζαχαροπλαστείο ΣΟΡΑΓΙΑ των αδελφών Παλιούρα που αργότερα μετακόμισε στον δρόμο που ανεβαίνει από την πλατεία Ηρώων στο πέτρινο σχολείο μας, για να καταλήξει στο τέλος στην ανηφόρα της Ακρίτα. Όμως ο ίδιος χώρος κάτω από τον κινηματογράφο φιλοξένησε και τις πρώτες μας πολιτικές ανησυχίες, αφού εκεί στεγάστηκε για κάποια χρόνια η ΟΝΝΕΔ Χαϊδαρίου, μέχρι που κάποιοι δημοκρατικοί συμπολίτες μας έβαλαν μπουρλότο στα γραφεία... Σινέ Σοράγια... Πόσες γρανίτες από λεμόνι... Πόσα Θρανίο Νο... Πόσες ταινίες καράτε... Πόσο τεράστιος έδειχνε ο Γκοτζίλα στη μεγάλη οθόνη... Πόσες αστυνομικές καταδιώξεις με τις Alfa Romeo Giulia να στριγκλίζουν... Πόσες αποδοκιμασίες: χασάπηηηηη, στον Κώστα θαρρώ, που ρύθμιζε τις προβολές από το καμαράκι και ψαλίδιζε τα καλύτερα... Πόσα σπαρταριστά γέλια με τα κατορθώματα του Τέρενς Χιλλ και του Μπαντ Σπένσερ... Πόσες παγωμένες μόκα, tam tam και μπυράλ στο γυάλινο μπουκάλι στα διαλείμματα στο μπαρ... Και πόσος αρωματικός καπνός ανέβαινε στον έναστρο ουρανό τα καλοκαίρια που η συρόμενη οροφή άνοιγε πριν την έναρξη της ταινίας... Ακόμα και τα τσιγάρα ήταν διαφορετικά τότε. Ανάβοντας τσιγάρο μοσχομύριζε ολόκληρο οικοδομικό τετράγωνο. ASTOR, OLD NAVY, OSCAR και ΠΑΛΛΑΣ τα αγαπημένα μας μέχρι που ήρθε το MARLBORO για να τα ισοπεδώσει όλα... Δεκαέξι ή δεκαοκτώ δραχμές το πρώτο πακέτο MARLBORO που κάπνισα, πενήντα πέντε δραχμές την ίδια εποχή τα 120άρια MORE γιατί που και που ήθελα να μοιάζω και στον Κότζακ... Διάλειμμα καπνιστήριον εις το μπαρ!!!












































Ο Στρατάρχης Μαιζών στην Καλαμάτα!!!


Γράφει η Μαρία - Ελένη Δημάκου

Από εθελοντής στρατιώτης, ισότιμος συνομιλητής του Μεγάλου Ναπολέοντα, του Λουδοβίκου, του Καρόλου, του Φιλίππου, του Μέτερνιχ και του τσάρου Νικόλαου. 
Για τους Έλληνες της εποχής, ο Maison ήταν ένας μαλθακός αριστοκράτης, όμως η αλήθεια είναι πολύ διαφορετική.
Πρόκειται για μια από τις πιο ενδιαφέρουσες στρατιωτικές φυσιογνωμίες του 19ου αιώνα. Γεννήθηκε στις 19 Δεκεμβρίου του 1771 στο Epinay-sur-Seine, σ’ ένα μικρό σπιτάκι με ένα μόνο παράθυρο. Προερχόμενος από φτωχή οικογένεια, με πατέρα παντοπώλη ο οποίος τον προόριζε για διάδοχό του, καθόρισε μόνος του την μοίρα του. Το 1792, σε ηλικία 21 ετών κατατάχθηκε ως εθελοντής και πολέμησε κατά της Αυστρίας. Η Γαλλία σώθηκε και οι στρατιώτες ανακηρύχθηκαν σε ήρωες. Ο Maison έμεινε μόνιμα στον στρατό και με το σπαθί του ανέβηκε στην ανώτατη στρατιωτική ιεραρχία. Έλαβε μέρος σε 50 μάχες και τραυματίστηκε πάνω από 30 φορές. Ο ίδιος ο Ναπολέων είχε επισημάνει τις ικανότητές του, αν και οι απόψεις διίστανται αν πολέμησε ή όχι στη μάχη του Βατερλώ. Κατά μια εκδοχή, ο Maison, ως οξυδερκής στρατιωτικός, είχε προβλέψει τη συντριβή και δεν τον ακολούθησε.
Πέρα από την έφεση στη στρατιωτική πολιτική, τα κατάφερε περίφημα και στη διπλωματία και την πολιτική.
Στρατάρχης, Μαρεσάλος, Μαρκίων Πατρίκιος της Γαλλίας, ο Maison έλαβε πολλές διακρίσεις. Ο Ναπολέοντας, τον έστεψε αξιωματικό της Λεγεώνας της Τιμής και αργότερα ταξίαρχο και επικεφαλής της αυτοκρατορικής φρουράς. Τιμήθηκε επίσης με τον μεγαλοσταυρό της Ένωσης.
Ο Όθωνας, σε αναγνώριση των υπηρεσιών του, του απένειμε τον Μεγαλοσταυρό του Βασιλικού Τάγματος του Σωτήρος. Το όνομα του φέρουν πολλοί δρόμοι (Αθήνα, Πάτρα, Καλαμάτα). Πέθανε το 1840 στο Παρίσι. Το όνομά του είναι χαραγμένο στην αψίδα του Θριάμβου και το πορτραίτο του βρίσκεται στο Μουσείο των Invalides (απόμαχων πολέμου).
Ύστερα από απόφαση των τριών Μεγάλων Δυνάμεων (συνθήκη του Λονδίνου του 1827), ο Κάρολος ο Ι’ της Γαλλίας αναλαμβάνει την αποστολή στην Πελοπόννησο εκστρατευτικού σώματος με επικεφαλής τον έμπειρο Maison για να διώξει τα απομείναντα στρατεύματα του Ιμπραήμ (18.000 άνδρες).
Στις 24 Ιουλίου 1828 συγκεντρώνονται στην Τουλόν 15.000 άνδρες. Στον λόγο του προς τους στρατιώτες του, ο Maison αναφέρει: «Μεγάλο και ευγενικό έργο σας αναθέτει ο βασιλιάς. Σας στέλνει να απαλλάξετε από την συμφορά έναν ενδοξότατο λαό. Το έργο αυτό τιμά την Γαλλία» (Τζανάκος, 2017, σ. 88).
Η οξύνοια και οι στρατηγικές κινήσεις του Maison αναγκάζουν τον Ιμπραήμ να αποχωρήσει σχεδόν αμαχητί στις 4 Οκτωβρίου, ενώ μέχρι τις 9 Οκτωβρίου παραδόθηκαν τα κάστρα του Ναβαρίνου, της Κορώνης και της Μεθώνης. Με το πέρας των στρατιωτικών επιχειρήσεων και μέχρι το 1833, ο γαλλικός στρατός έθεσε τα θεμέλια του νέου Ελληνικού κράτους (επιδιορθώσεις κάστρων, οδοποιία, λιμάνια, νοσοκομεία, κ.ά.).
Ο Μαιζών αποχώρησε από την Ελλάδα στις 22 Μαΐου του 1829, λαμβάνοντας από τον Καποδίστρια, ως αναμνηστικό ένα βυζαντινό σπαθί και ένα που άνηκε στον Καραϊσκάκη. Επιστρέφοντας στην Γαλλία, ανέλαβε πλέον πολιτικά και διπλωματικά καθήκοντα (υπουργός Εξωτερικών, υπουργός πολέμου, πρεσβευτής σε Βιέννη και Αγία Πετρούπολη) και συνέχισε για πολλά χρόνια να ενδιαφέρεται για την Ελλάδα. Ασχολήθηκε προσωπικά, ώστε να εγκριθεί δάνειο 4.500.000 φράγκων αλλά και για να συνεχιστεί η βοήθεια για την συντήρηση του στρατού της Ελλάδας. Από την αλληλογραφία των δύο ανδρών έχουν διασωθεί περισσότερες από 70 επιστολές.
Αν και επαγγελματίας στρατιωτικός και πιστός προασπιστής των συμφερόντων της πατρίδας του, ο Γάλλος στρατάρχης, ζώντας από κοντά τον τιτάνειο αγώνα των Ελλήνων, κατέληξε φιλέλληνας. «Άσχετα του τι θα είναι καλό για τη Γαλλία, την Αγγλία και τη Ρωσία… κοιτάξτε τα συμφέροντα της Ελλάδας» Παρίσι, 28 Ιουλίου 1829 (Τζανάκος, 2017, σ. 18).
Σύμφωνα με την Αναστασία Μηλίτση-Νίκα (2010, σ. 100), το 1828-1829, τμήμα του γαλλικού στρατού του Maison στρατοπέδευσε στην Καλαμάτα και παραχωρήθηκε ο Ναός Αγίου Νικολάου συνοικίας Πενταχωρίου για την εκτέλεση των θρησκευτικών καθηκόντων των καθολικών στρατιωτών. Μάλιστα, ο παρακείμενος χώρος χρησιμοποιήθηκε και ως νεκροταφείο των Γάλλων. Από την επιγραφή παραπλεύρως του ναού, το προσωνύμιο «Φλάριος» ανάγεται στην εποχή εκείνη εκ του γαλλικού frère = αδερφός).