Στην Ιερά Μονή Αγίου Γεωργίου Φενεού!!!

Στην ορεινή Κορινθία ταξιδέψαμε το Σαββατοκύριακο και μας δόθηκε η ευκαιρία να επισκεφθούμε την Ιερά Μονή Αγίου Γεωργίου Φενεού και τη λίμνη Δόξα. Κατά τα έτη 1943 και 1944 το μοναστήρι και οι γύρω χαράδρες και το βάραθρο Φενεού αποτέλεσαν πεδία σφαγής των μοναχών και χιλιάδων κατοίκων της περιοχής από τους αναρχοκομμουνιστές. Μια τοπική τραγωδία ανάμεσα σε χιλιάδες άλλες που σημάδεψαν τον συμμοριτοπόλεμο και που παραμένει χαμένη στην αχλή της μνήμης των γερόντων και διαστρεβλωμένη από τη φημολογία των απογόνων τους. Η επίσκεψη στον τόπο του μαρτυρίου μας επιτρέπει να καταλάβουμε το πώς ακριβώς τοπικές διαμάχες συμπλέκονται με υπερτοπικά, στρατιωτικά και πολιτικά διακυβεύματα μέσα σε ένα ζοφερό κλίμα, για να οδηγήσουν στην τραγωδία. Τα βήματά μας ως εδώ πρέπει να τα οδηγούν η θυσία αυτών των ανθρώπων, η σχέση με τους προγόνους μας, η προσωπική κάθαρση, το νόημα της αλήθειας και της γνώσης, το περιεχόμενο της ταυτότητάς μας, η σύγκρουση δικαιοσύνης και εκδίκησης, μνήμης και λήθης. Στην Ελλάδα της Μεταπολίτευσης, η "Δεξιά" (δηλαδή το μη κομμουνιστικό στρατόπεδο, που ξεκινούσε από τις παρυφές του ΚΚΕ και πήγαινε ως την πιο ακραία δεξιά) δεν είχε δικαίωμα ούτε να έχει, αλλά ούτε και να θρηνεί θύματα. Αντίστροφα, η Αριστερά μπορούσε να διεκδικεί (όλα) τα θύματα και να καλύπτει τους δικούς της θύτες. Πρόκειται για μια γελοία αντίληψη που πλέον πνέει τα λοίσθια, αλλά είχε αδικαιολόγητα μεγάλη διάρκεια και μας έκανε πολύ κακό, καθιστώντας δυνατή και τη φάρσα του "ηθικού πλεονεκτήματος της Αριστεράς" των προηγούμενων ετών. Από την άποψη αυτή, ίσως να μην υπάρχει πιο κατάλληλη στιγμή ερχόμενοι ως εδώ να συλλογισθούμε το παρελθόν και να αναλογισθούμε το μέλλον για να μην επαναλάβουμε τα σφάλματα που στοίχισαν την πρόοδο και την προοπτική του Έθνους μας! Το μήνυμα είναι ένα: Ποτέ να μην ξανασυμβεί κάτι αντίστοιχο στη χώρα μας. Όχι στη λήθη, Ναι στη μνήμη!

Τριήμερο του Αγίου Πνεύματος στη Μάνη!!!

Τριήμερο του Αγίου Πνεύματος και επισκεφτήκαμε για πρώτη φορά στα χρονικά την Λακωνική Μάνη. Όσα μας έλεγαν οι γονείς μου και οι γνωστοί μας για εκείνα τα μέρη, ήταν όλα αλήθεια. Επιβλητική, μυστηριώδης, πέτρα και φως, βράχια, πράσινο και κρυστάλλινα νερά… Μια πραγματικά άγρια ομορφιά. Μέναμε στην Αρεόπολη με τα πέτρινα σοκάκια της, την όμορφη αρχιτεκτονική της, τα μπαράκια και τα ταβερνάκια της. Γεμάτη από κόσμο, από υπέροχες μουσικές και μυρωδιές. Η Αρεόπολη είναι ένα μέρος για όλα τα γούστα. Σου προσφέρει διασκέδαση και ταυτόχρονα ανεμελιά και χαλάρωση. Αφού φτάσαμε ως εκεί, δε γινόταν να μην επισκεφτούμε το πανέμορφο Λιμένι. Έναν υπέροχο κολπίσκο με κρυστάλλινα, καταγάλανα νερά, βράχια τριγύρω και φυσικά θαλάσσιες χελώνες να κολυμπούν ανάμεσα στον κόσμο. Με μία λέξη… Μαγεία! Δεν υπάρχει αμμουδιά για να ξαπλώσεις. Επιλέγεις να κάτσεις είτε στα πεζούλια, είτε σε κάποιο μαγαζί. Το μεσημέρι μας και μετά το μπάνιο, καταλήξαμε στον Κουρμά, ένα παραθαλάσσιο ταβερνάκι με μοναδική θέα και πεντανόστιμο φαγητό. Φρέσκα ψάρια, ουζάκι και απαράμιλλη θέα… Τι άλλο να ζητήσει κανείς; Τη δεύτερη μέρα ρίξαμε άγκυρα στον Γερολιμένα. Τι να πεις και για αυτό το μέρος; Παραλία με λευκές πέτρες, γαλαζοπράσινα νερά κάτω από ένα επιβλητικό βουνό. Ταβερνάκια με θέα τα πανέμορφα αυτά νερά, που λαμπίριζαν καθώς έπεφτε ο ήλιος. Τελευταία μέρα και ξεκινήσαμε να πάμε στο Νέο Οίτυλο. Δυστυχώς ο πολύς αέρας και τα κύματα Χαβάη 5-0 μας απέτρεψαν από το να καθίσουμε εκεί και καταλήξαμε στον Μέζαπο. Ένα μικρό διαμαντάκι της Λακωνικής Μάνης. Αποτελείται από δύο μικρά κολπάκια, τον πάνω και τον κάτω Μέζαπο. Λευκή πέτρα, επιβλητικά βράχια και καταγάλανα νερά. Όλες οι παραλίες που επισκεφτήκαμε μοναδικές και υπέροχες και αξίζει να έχετε μαζί σας μάσκες θαλάσσης ώστε να εξερευνήσετε το βυθό. Λίγο πριν ξαποστάσουμε σε ένα ταβερνάκι, οδηγηθήκαμε και περπατήσαμε στη Βάθεια. Αποτελεί τη μανιάτικη πυργοπολιτεία. Ένας παραδοσιακός οικισμός με οχυρά και επιβλητικούς πύργους, ένα ιστορικό μνημείο που φημίζεται για τη μοναδικότητά του. Μετά την γύρα μας μέσα στον οικισμό και αρκετά πεινασμένοι, καταλήξαμε σε ένα παραδοσιακό ταβερνάκι, που ονομάζεται Ελαία, με πανοραμική θέα στο χωριό Τσικαλιά. Όλα πεντανόστιμα και παραδοσιακά φτιαγμένα από τη γιαγιά που είναι εκεί. Απολαύσαμε τις νοστιμιές, χαζεύοντας το πανέμορφο τοπίο με χαρμολύπη, καθώς η επιστροφή στην Αθήνα ήταν πλέον πολύ κοντά…