
Κυριακή, 31 Μαΐου 2009
Την Τετάρτη στις 8 μ.μ. η κεντρική προεκλογική ομιλία του Πανελληνίου Μακεδονικού Μετώπου ΠΑΜΜΕ

Σάββατο, 30 Μαΐου 2009
Καταπέλτης ο Πειραιώς Σεραφείμ για τη Σιωνομασωνική λέσχη Μπίλντεμπερκ
Παρασκευή, 29 Μαΐου 2009
Επελέγησαν τα ξενοδοχεία για τις διακοπές των συναδέλφων στα ΕΛ.ΠΕ.
Πέμπτη, 28 Μαΐου 2009
Πανηγύρι στην Ανάληψη.










Πανηγύρι στο χωριό χθες και σήμερα.Γιορτάζει το εκκλησάκι στη θάλασσα, γιορτάζει και το χωριό που από Τζιτζώριον, Τζιτζώρι ή Τζώρι, όπως το ήξεραν οι παλαιότεροι, ονομάζεται σήμερα Ανάληψις !
Δε θα σταθώ στους Πανηγυρικούς Εσπερινούς, τις Αρτοκλασίες, τις Λειτουργίες, τους Επισήμους, τα γλέντια, τις μπύρες και τις γουρνοπούλες…
Θα σταθώ στον πλανόδιο πωλητή με τα παιχνίδια, τη γνωστή φιγούρα που κάθε χρόνο είναι παρών, παλαιότερα ο πατέρας του και τώρα αυτός, συνεχιστής της παράδοσης…
Στάθηκα στον πάγκο του τον φωτογράφησα και κατόπιν του ξεσήκωσα όλο το εμπόρευμα !
Τα πήρα όλα, για τα πανηγύρια της παιδικής μου ηλικίας που τα οικονομικά της οικογένειας δεν επέτρεπαν να το κάνω, για τις παιδικές αναμνήσεις της γυναίκας μου, για τα παιδιά μου που περίμεναν το κάτι τις από το πανηγύρι, για τον εμποράκο που περίμενε, φιγούρα γνώριμη θλιμμένη, να βγάλει τον επιούσιο, για τις ευχές του να είμαστε και του χρόνου γεροί και παρόντες στο πανηγύρι του χωριού…
Να είμαστε καλά λοιπόν και του χρόνου παρόντες και όλοι μα όλοι να μπορούν να παίρνουν τα παιχνίδια που ήθελα να έχω μικρός και δεν μπορούσα !
Το γεφύρι της Ανάληψης... σύγχρονο γεφύρι της Άρτας !





Προβληματίστηκα πολύ για το εάν έπρεπε να γράψω αυτά που άκουσα στο καφενείο του χωριού σε μια φιλική ιδιωτική συζήτηση του προέδρου, για τα θέματα που απασχολούν τη μικρή κοινωνία της Ανάληψης στη Μεσσήνη.
Όμως πώς να μη τα γράψω αφού είναι εξοργιστική η αντιμετώπισή μας από αυτούς που κατέχουν την εξουσία;
Θέλουν υποταγή και παρακάλια για να σου δώσουν αυτά που δικαιούσαι και δεν τους έχουμε πάρει ακόμα με τις πέτρες !
Ο 73χρονος Πρόεδρος του Δημοτικού Διαμερίσματος Αναλήψεως κος Καπερώνης Γεώργιος εκλιπαρεί Νομάρχη και Δήμαρχο ώστε να δείξουν λίγο ενδιαφέρον στα προβλήματα της κοινότητας, λέγοντας πως η ηλικία του δεν του επιτρέπει να ασχοληθεί περαιτέρω με τα κοινά και πως κάποιο έργο πρέπει να αφήσει στους συγχωριανούς, στα παιδιά και στα εγγόνια του…
Βέβαια μέχρι στιγμής το μόνο που έχει καταφέρει είναι οι ανεκπλήρωτες υποσχέσεις τους…
Και να φανταστεί κανείς πως ο Νομάρχης και ο Δήμαρχος ανήκουν στην ίδια πολιτική παράταξη με αυτόν και η κεντρική εξουσία είναι στα πράγματα τα τελευταία χρόνια…
Φανταστείτε να υπήρχαν και πολιτικές αντιπαραθέσεις…
Χαρακτηριστικό παράδειγμα της αδιαφορίας είναι το γεφύρι στο ποτάμι που ενώ η βάση του κατασκευάστηκε πριν 20 χρόνια, παραμένει ημιτελές χωρίζοντας την υπέροχη παραλία της Ανάληψης στα δυο, εξυπηρετώντας τον μεγαλοεπιχειρηματία ξενοδόχο εις βάρος της τοπικής κοινωνίας.
Άσε που είναι παράνομο και απαράδεκτο να μην μπορείς να περπατήσεις κατά μήκος της ακτής, άσε που θα πέσει και κανένα παιδάκι ή ηλικιωμένος μέσα στο ποτάμι περνώντας το πατώντας πάνω στους τσιμεντόλιθους…
Δημητράκη Δράκο, Κωστάκη Σπυρόπουλε, ο Αρχηγός σας μίλαγε για νταβατζήδες, σεμνότητες και ταπεινότητες…
Βάλτε ένα χεράκι να βοηθήσετε τους μικροεπιχειρηματίες του χωριού και μη βάζετε πλάτες μόνο για τους ιδιοκτήτες του SAN AGOSTINO !
Άλλωστε ότι Δημοτικά τέλη πληρώνουν τα μαγαζιά της Καλαμάτας και της Μεσσήνης πληρώνουν και της Ανάληψης, χωρίς να τους ανταποδίδετε την παραμικρή υπηρεσία.
Για ανασκουμπωθείτε… γιατί θα επανέλθω ! ! !
Η πίστα kart «SΑN NIKOLAS» στην Καλαμάτα.
Πρόκειται για μια από τις καλύτερες και πιο οργανωμένες πίστες του μηχανοκίνητου αθλητισμού της χώρα μας και των Βαλκανίων, που βρίσκεται στη Δυτική παραλία της Καλαμάτας.
Φιλοξενεί αγώνες των Ελληνικών πρωταθλημάτων αλλά και διεθνείς συναντήσεις. Ανεπανάληπτοι είναι οι αγώνες DRIFT που συγκεντρώνουν πάνω από 3000 ενθουσιώδεις θεατές κατακλύζοντας την πίστα.
Στις 16 και 17 Μαΐου συγκεντρώθηκαν στην πίστα οι ιδιοκτήτες αγωνιστικών Alfa Romeo και δημιούργησαν ένα φανταστικό αγωνιστικό διήμερο.
Οι φωτογραφίες είναι από τις συμμετοχές φίλων αγωνιζομένων.
.
Τετάρτη, 27 Μαΐου 2009
Τρίτη, 26 Μαΐου 2009
«ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ» Μυθιστόρημα !

Νάτο λοιπόν, στα σπάργανα, το καινούριο μου βιβλίο...
Με λένε Λίτσα Καραμπίνη και είμαι εκείνη που το γέννησα, ύστερα το βάφτισα και τώρα το πάει "ατα" ο ΑΡΜΟΣ. Το ΄χω φασκιώσει σε 359 σελίδες και αν σκεφτείς να το υιοθετήσεις, ξέρεις, το τίμημά του είναι 15 €.
Και, μια που βρεθήκαμε για να γιορτάσουμε τα γεννητούρια, λέω, να σε φιλέψω ένα μικρούτσικο απόσπασμά του.
Άντε βρε, χαλαλι σου...
Νομίζω, πως, κάπου-κάπου ο Θεός κάνει καψόνια στους ανθρώπους για να σπάσει τη μονοτονία της ακατάπαυστης ροής του κόσμου του, ή, τα κάνει απλά και μόνο, έτσι, για τη πλάκα του.Κι έπειτα, θέλοντας να κρατήσει ζωντανό το ενδιαφέρον για τα πλάσματά του, αφήνει μέσα τους να εκκρεμεί για πάντα ο απόηχος απ΄ τα καψόνια που τους κάνει. Αλλά μπορεί ακόμη και να έχει άλλους, δικούς του, ανεξερεύνητους λόγους. Ποιος μπορεί να ξέρει…
Στη δική μου περίπτωση, ή ο Θεός έκανε καψόνι στον πατέρα, κατά τον ερχομό μου στη ζωή, ή έπεσα πάνω σε μια στιγμή αφηρημάδας Του κι έτσι κάτι δεν Του πήγε καλά με τα γονίδιά μου. Δηλαδή, φαντάζομαι πως τα κρατούσε σε μια χούφτα ανακατεμένα, μαζί με της δίδυμης αδελφής μου τα γονίδια και ό,τι περίσσεψε απ΄ αυτήν τα σκόρπισε σε μένα, έτσι στο… «πάρ΄ τα και ξεμπέρδεψέ τα μόνη σου… αν μπορείς και… όποτε μπορέσεις…».
Και από τότε, κάθεται ο Θεός και κάνει χάζι μ΄ όλα κείνα τα μπερδέματα που εκκρεμούνε μέσα μου.
Βαδίζω αργά στο πλακόστρωτο που οδηγεί μπροστά από την εκκλησία, λες και περιπλανιέμαι όλη αυτή την ώρα μόνο και μόνο για να φτάσω ως εδώ.
«Ε, και λοιπόν, τι κολλάς; Η ζωή συνεχίζεται…» λέω με το νου μου, μα μόλις αντικρίζω τα μαρμάρινα σκαλιά βουρκώνουνε τα μάτια μου, ενώ εκείνα, σα να μου φαίνεται πως μου χαμογελούν μ΄ ένα λευκό, κατεργάρικο χαμόγελο. Ένα χαμόγελο που μέσα από τη παγερή του λευκότητα κρατάει ακόμη, ανάμεσα στα δόντια του, αιχμάλωτα τα όνειρά μου. Βλέπω εκεί, μπροστά μου, το νυφικό, τα στέφανα, τα δώρα, τις μπομπονιέρες, τις λαμπάδες, να σπαρταράνε σφηνωμένα ανάμεσα στα σκαλοπάτια και κλαίγοντας να με εκλιπαρούν να κάνω κάτι να τα σώσω.
Κι ενώ ο κόσμος γύρω μου γίνεται ντεκόρ, βλέπω το προαύλιο της εκκλησίας να γεμίζει ανθρώπους επίσημα ντυμένους - δικοί του όλοι, εγώ μόνο τον Ιάκωβο έχω καλέσει - κι εμένα, να σέρνω μεγαλόπρεπα την ουρά του νυφικού, σκαλί-σκαλί, μέχρι το πλατύσκαλο όπου με περιμένει ο Νόντας με μια μικρή, εξωτική ανθοδέσμη στο χέρι. Τον πλησιάζω έτοιμη να πάρω το φιλί που θα επισφραγίσει την αιώνια ένωσή μας μα καθώς εκείνος μου προσφέρει την ανθοδέσμη του, τα πολύχρωμα εξωτικά λουλούδια γιγαντώνονται ανάμεσά μας και μου κρύβουν απειλητικά τη θέα όλου του κόσμου.
Κλείνω τα μάτια να μη δω τι θα μπορούσε να ακολουθήσει αν αύριο το βράδυ στις εννιά έκανα το λάθος να τον παντρευτώ και επιταχύνοντας το βήμα μου, κατηφορίζω προς τη Μεσογείων.
Κατηφορίζω προς την εκκλησία της αγίας Παρασκευής, πιο μπερδεμένη ακόμη από πριν. Τα πόδια μου πονούν απ΄ το περπάτημα και τα αισθάνομαι πρησμένα μέσα στις ψηλοτάκουνες γόβες μου, ενώ το μυαλό μες στο κεφάλι μου έχει παγώσει εντελώς, από το κρύο, το ξενύχτι και την ένταση.
Τέτοιο ψοφόκρυο, Οκτώβρη μήνα, έχουμε να δούμε χρόνια. Σύννεφα φορτωμένα με βροχή σκοτεινιάζουνε τη μέρα και το τσουχτερό αγιάζι που περνάει μέσα από τ΄ ανάλαφρα ρούχα μου, μου τρυπάει το κόκαλο μέχρι το μεδούλι.
Και να που στο επόμενο βήμα μου, καραδοκεί ο βερζεβούλης, κρυμμένος στο πλακόστρωτο, κάτω από μια ξεκολλημένη πλάκα.
Σκοντάφτω, παραπατάω, πέφτω σε μια γριούλα επάνω που σέρνει πίσω της ένα καρότσι λαϊκής και παίρνω σβάρνα το καρότσι της. Κατρακυλάει ένα λάχανο, ακολουθεί το κουνουπίδι, τα μήλα αδειάζουνε στα πόδια μου, τα λεμόνια παίρνουνε τη κατηφόρα και ξεζουμίζω κάτω από τις γόβες μου ένα μάτσο μαϊντανό.
«Συγνώμη», της λέω αμήχανα.
«Στραβομάρα» γρυλίζει η γριούλα και απλώνει τα οστεώδη, τρεμάμενα χέρια της σε μια μούντζα μεγαλοπρεπή.
Κάποιοι περαστικοί που σταματούν συνηγορούν με τη γριά και με δικάζουν με το βλέμμα τους, ενώ, πιο πέρα, μια παρέα σχολιαρόπαιδα που δείχνουνε ν΄ απολαμβάνουν τη σκηνή, με κοιτάζουνε αυθάδικα, κάτι τιτιβίζουν μεταξύ τους και ξεραίνονται στα γέλια.
Παρατάω τη γριούλα σύξυλη με το καρότσι αδειανό και τρέχω προς τη λεωφόρο να προλάβω το φανάρι που είναι ακόμη πράσινο για τους πεζούς. Μα δεν το προλαβαίνω, ίσα που φτάνω τρέχοντας μέχρι το ρείθρο του πεζοδρομίου και σταματώ εκεί, ενώ πίσω μου ακούω βήματα βιαστικά να με ακολουθούν.
Τα βήματα με πλησιάζουν χωρίς να σταματούν και μια γυναίκα ντελικάτη με μακριά μαλλιά, που δείχνει ν΄ αψηφά τον κόκκινο σηματοδότη, με προσπερνά και διασχίζει κάθετα τη λεωφόρο.
Η μικρή, πνιχτή κραυγή που μου βγαίνει αθέλητα, δεν αποτρέπει το κακό. Ένα σκούρο αυτοκίνητο που πέφτει επάνω της χωρίς καθόλου να φρενάρει, τη παρασύρει, τη τινάζει στον αέρα σαν άδειο σακί και τη ξαπλώνει μπρούμυτα στη λεωφόρο.
Αν θέλεις πες το και στους φίλους σου.
Δευτέρα, 25 Μαΐου 2009
Ο θαυμαστός Ναός της Αγίας Θεοδώρας στο χωριό Βάστα της Μεγαλόπολης, με τα 17 δένδρα στη σκεπή του !
Το Ναΐδριο τούτο είναι μοναδικό στο είδος του. Είναι ένα προσκύνημα της Ορθοδόξου Χριστιανικής Πίστεως. Εξωκκλήσι του χωρίου Βάστα Μεγαλοπόλεως Αρκαδίας, στα σύνορα Μεσσηνίας, του δεκάτου αιώνος, προς τιμήν της Οσιοπαρθενομάρτυρος Θεοδώρας, τοπικής Αγίας.



Οι πυρκαγιές που κατέστρεψαν όλη την Πελοπόννησο άφησαν αλώβητο το πυκνό καστανόδασος ως τα βάθη της χαράδρας που βρίσκεται το εκκλησάκι της Αγίας Θεοδώρας. Όσο συλλογίζομαι την καταστροφή, τόσο πιστεύω πως βρίσκομαι μπροστά σε ένα ακόμα θαύμα ! ! !
























































