Στην πιο πρόσφατη ιστορία της, η Καρδαμύλη αναπτύχθηκε και μεγαλούργησε, βασιζόμενη στην τοπική παραγωγή ελαιολάδου. Υπήρχε επίσης ένα ελαιοτριβείο που λειτουργούσε και ως σαπωνοποιείο και το μικρό λιμάνι είχε μεγάλη κίνηση. Η καμινάδα του εργοστασίου είναι ένα από τα αξιοθέατα της περιοχής της Τίκλας. Το εργοστάσιο, το οποίο κατασκεύαζε σαπούνι και λειτουργούσε επίσης ως ελαιοτριβείο και πυρηνελαιουργείο, χτίστηκε από ντόπιους μαστόρους για τους αδελφούς Λιακέα το 1932. Έκλεισε το 1958 και σήμερα είναι ερειπωμένο, αλλά αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα προβιομηχανικά εργοστασιακά κτίρια της Ελλάδας. Ήταν το μεγαλύτερο εργοστάσιο του είδους του στα Βαλκάνια κατά την περίοδο του μεσοπολέμου και απασχολούσε περίπου 150 εργάτες - μάλιστα αρκετοί από αυτούς εγκαταστάθηκαν μόνιμα στην Καρδαμύλη, χτίζοντας τα σπίτια τους κοντά στο εργοστάσιο. Μέχρι το 1940 οι πρώτες ύλες μεταφέρονταν στο εργοστάσιο με πλοίο. Πολλές γυναίκες εργάζονταν στο εργοστάσιο όταν αυτό άρχισε να παράγει σαπούνι. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής το κτίριο λειτούργησε μόνο ως ελαιοτριβείο. Το παλιό εργοστάσιο της Καρδαμύλης αποτελεί ένα από τα πιο εμβληματικά βιομηχανικά μνημεία της Μεσσηνιακής Μάνης. Το κτίριο βρίσκεται πολύ κοντά στο λιμάνι της Καρδαμύλης με το χαρακτηριστικό φουγάρο να δεσπόζει μέχρι σήμερα στο τοπίο της περιοχής. Ανήκε αρχικά στους αδελφούς Λιακέα, ενώ αργότερα συμμετείχε ως συνέταιρος και ο Αλέξανδρος Αποστολάκης. Τα πρώτα σύγχρονα μηχανήματα (πιεστήρια, διαχωριστήρες) εισήχθησαν από τη Γαλλία για τη δημιουργία ενός πρότυπου ελαιοτριβείου. Κατά την περίοδο ακμής του, το εργοστάσιο λειτουργούσε και ως ηλεκτρική εταιρεία, καλύπτοντας τις ανάγκες φωτισμού ολόκληρου του χωριού. Η παραγωγή σαπουνιού ξεκίνησε λίγο πριν το 1940, αξιοποιώντας τα υποπροϊόντα της ελιάς. Από το 1958 που σταμάτησε οριστικά η λειτουργία του, το κτίριο παραμένει ερειπωμένο, αλλά αποτελεί σπουδαίο δείγμα της πρώιμης βιομηχανικής αρχιτεκτονικής στην περιοχή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου