Η επιστολή Ανεξαρτητοποίησης του Ηλία Ε. Περιμένη στο Δημ. Συμβούλιο Χαϊδαρίου!!!

"Προεδρείο και φίλτατοι συλλειτουργοί, επιθυμώ με την παρούσα επιστολή να σας γνωστοποιήσω την πρόθεσή μου να παραιτηθώ από το δυναμικό του συνδυασμού «Καλύτερο Χαϊδάρι» επικαλούμενος την άρνησή μου να αποδεχθώ την εμπλοκή στα δημοτικά δρώμενα των Κοιν.Σ.Επ. και το χάσμα απόψεων που προέκυψε μεταξύ εμού και σχεδόν του συνόλου του συνδυασμού.

Αντιλαμβάνομαι πλήρως τη νομιμότητα της ενέργειας καθώς και το αδιέξοδο στο οποίο ωθεί η κεντρική κυβέρνηση την τοπική αυτοδιοίκηση με το ασφυκτικό πλαίσιο που επιβάλει σε ότι αφορά την δυνατότητα σύναψης συμβάσεων.

Πολλοί δήμοι επιλέξανε την ενεργοποίηση του νόμου περί Κοιν.Σ.Επ. παραδεχόμενοι ουσιαστικά την ανικανότητα τους να ασκήσουν κοινωνική πολιτική ως δημόσιοι φορείς. Εν μέσω κλίματος γενικότερης δυσφορίας και κοινωνικής αναταραχής έχουμε κληθεί να ενεργοποιήσουμε νόμο της πλέον αμφιλεγόμενης Ελληνικής κυβέρνησης. Οι επιταγές της Τρόικας, είτε εσωτερικού είτε εξωτερικού, είναι σεβαστές στα πλαίσια της νομιμότητας, όχι όμως εν λευκώ.

Το δικό μου όραμα για την τοπική αυτοδιοίκηση και για την άσκηση των καθηκόντων μου δεν εξαντλείται στην εφαρμογή νόμων, ούτε στην αντιγραφή των επιλογών άλλων δήμων επί διαφόρων θεμάτων.

Σε τέτοια περίπτωση πιστεύω πως η παρουσία μου θα ήταν περιττή, αδιάφορη και στην ουσία αυτοαναιρούμενη αφού αυτό θα μπορούσε να το κάνει οποιοσδήποτε διοικητικός υπάλληλος.

Σκοπός δικός μου είναι εύρεση λύσεων νόμιμων και ριζοσπαστικών με μοναδικό γνώμονα το δημόσιο συμφέρον. Αυτό ακριβώς είναι το σημείο που θεωρώ ότι μένει ακάλυπτο με την επιλογή εφαρμογής του συγκεκριμένου νόμου.

Για τους φίλτατους συναδέλφους που θα προστρέξουν να ρωτήσουν υπονομευτικά ή μη ποια είναι η λύση που προτείνω, η απάντηση που μπορώ με μεγάλη άνεση να δώσω είναι πως αυτή την ερώτηση έπρεπε να την είχαν θέσει πρώτα από όλα στους εαυτούς τους και μετά σε εμένα πριν ψηφίσουν την σχετική πρόταση του προεδρείου.

Κλείνοντας θέλω να διαβεβαιώσω το σώμα πως ανεξαρτήτως πολιτικών επιλογών, πεποιθήσεων και κομματικών αποχρώσεων οποιοσδήποτε προσπαθήσει με οποιονδήποτε τρόπο να υπονομεύσει την δημόσια λειτουργία των κοινωνικών υποδομών θα με βρει απέναντί του.

Σε αντίθετη περίπτωση θα πρέπει πάντα να υπολογίζει σε εμένα ως σύμμαχο και αρωγό."

Θα έρθουν παιδάκι μου οι Κομμουνιστές και θα μας πάρουν τα σπίτια…

-Θα έρθουν παιδάκι μου οι Κομμουνιστές και θα μας πάρουν τα σπίτια μου έλεγε η φουκαριάρα η μάνα μου χαμηλώνοντας τη φωνή της λες και κάποιοι ήταν γύρω μας και θα μας άκουγαν… Και ας μην είχαμε εκείνα τα χρόνια δικό μας σπίτι αφού μέναμε στο ενοίκιο…

-Γιατί μαμά; Ρωτούσα με απορία, και αντί για απάντηση συνέχιζε: 
-Και το κτήμα με τις ελίτσες, τίποτα δε θα μας αφήσουν οι κερατάδες αν έρθουν στα πράματα… 

Με αυτές τις φοβίες γαλουχήθηκαν γενιές και γενιές Ελλήνων κάνοντας όνειρα να αποκτήσουν τις δικές τους ιδιοκτησίες μέσα σε ένα πολιτικό σύστημα που προστάτευε την ιδιοκτησία και σου έδινε ευκαιρίες να αποκτήσεις σπίτια, κτήματα, αυτοκίνητα, άλλοτε δουλεύοντας σκληρά και άλλοτε (μερικοί) παρασιτώντας…

Από την άλλη, είχες και ως κακό παράδειγμα τις χώρες του σιδηρού παραπετάσματος, τη φτώχεια, τη μιζέρια, την εξαθλίωση… Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη ζωή στη Βουλγαρία και τη Ρουμανία τη δεκαετία του ’80, τις διηγήσεις φίλων από επισκέψεις σε άλλες χώρες του Ανατολικού μπλοκ, αλλά και την επικοινωνιακή καταιγίδα των Δυτικών υπέρ του Ελεύθερου κόσμου…

Τα χρόνια πέρασαν, πολλή δουλειά, ατέλειωτα 12ωρα στον ιδιωτικό τομέα και κάποιες ακριβοπληρωμένες στην εφορία μεταβιβάσεις περιουσιακών στοιχείων από τους γονιούς, μάς έκαναν κι εμάς ιδιοκτήτες… Μια κύρια κατοικία, ένα εξοχικό και κάτι παραθαλάσσια στρέμματα από τους γονείς, που τα καλλιεργούσαν μένοντας τα καλοκαίρια σε κάτι παράγκες που έφτιαχναν με καλάμια στην έρημη και άγνωστη εκείνα τα χρόνια παραλία…

Από τις καλαμωτές της Ανάληψης Μεσσηνίας στη μεζονέτα και από το γάιδαρο στο Αριστοδήμειο Μεσσηνίας, στις πολυτέλειες της Mercedes, όπως συνηθίζω να λέω αυτοσαρκαζόμενος!!!

Μιας Mercedes που ήρθε με μειωμένα τα τέλη ταξινόμησης λόγω των τριών παιδιών της οικογένειας… Παιδιών που σπουδάζουν και κάνουν όνειρα να αποκτήσουν περισσότερα και να ζήσουν καλύτερα…

Και να που ήρθε το 2013 για να ζήσω τις παιδικές μου φοβίες!!!

Μάνα ήρθαν οι Κομμουνιστές να μας πάρουν τα σπίτια και τα κτήματα… Ευτυχώς μανούλα που δε ζεις για να το δεις… Εμείς ζούμε τον εφιάλτη, εμπεδώνουμε τον Κομμουνισμό, ισοπέδωση-ισότητα των πάντων προς τα κάτω… Όχι ανισότητα προς τα πάνω για να πάει η κοινωνία μπροστά όπως μαθαίναμε κάποτε…

Και η ειρωνεία μανούλα μου είναι ότι η Φιλελεύθερη Νέα Δημοκρατία ή  Λαϊκή Δεξιά ή όπως αλλιώς τη λένε, με τον Αμερικανοσπουδαγμένο Αρχηγό της και Πρωθυπουργό, εφαρμόζει τον Κομμουνισμό στη χώρα που αιματοποτίστηκε για να τον αποτρέψει!!!

Νεοφιλελεύθερος Κομμουνισμός μανούλα!!! 

Γεώργιος Π. Μπενέας

Ρήγμα στη Δημοτική παράταξη "Καλύτερο Χαϊδάρι" του Δημήτρη Μαραβέλια!!!

Ανεξαρτητοποιήθηκε στο αποψινό Δημοτικό Συμβούλιο ο Ηλίας E. Περιμένης εκλεγμένος Δημοτικός Σύμβουλος με το "Καλύτερο Χαϊδάρι" του Δημάρχου Δημήτρη Μαραβέλια, διαφωνώντας με τις επιλογές της Δημοτικής Αρχής για την παραχώρηση κοινωνικών δομών του Δήμου σε ιδιώτες.

Ο Ηλίας E. Περιμένης γεννήθηκε το 1977 και ζει στο Χαϊδάρι. Κατάγεται από τη Μάνη ενώ η καταγωγή της μητέρας του είναι από το Πυργί της Χίου. Είναι ειδικευόμενος ιατρός ψυχιατρικής, ιδρυτικό μέλος του Πανελληνίου Συνδέσμου Αποφοίτων Εξωτερικού. Πριν ολοκληρώσει την υποχρεωτική υπηρεσία υπαίθρου στο Κέντρο Υγείας Αρεοπόλεως και στο Περιφερειακό Ιατρείο Γερολιμένα, εργάστηκε στο Ιατρείο των Δικαστικών Φυλακών Κορυδαλλού και στο Ψυχιατρείο Κορυδαλλού. Διετέλεσε Ιατρός αθλητικών συναντήσεων (ΣΕΓΑΣ, ΕΠΣΑ, ΕΠΣΑΔΑ). Είναι εκλεγμένος Δημοτικός Σύμβουλος στο Χαϊδάρι και στο παρελθόν έχει διατελέσει πρόεδρος του Δ.Σ. του Πνευματικού Κέντρου, αντιπρόεδρος στη Δημοτική Επιχείρηση και πρόεδρος των Βρεφονηπιακών Σταθμών.

«Τους τρεις μεγίστους φωστήρας της τρισηλίου θεότητος...»

Γράφει ο Π. Γ. Μ.
Μαθητής Α' Τάξης 2ου Γενικού Λυκείου Χαϊδαρίου

Κάθε χρόνο στις 30 Ιανουάριου τιμούμε τη ζωή και το έργο των Τριών Ιεραρχών, των επιφανών αγίων και θεολόγων της χριστιανικής θρησκείας, των προστατών των γραμμάτων και των μαθητών, δηλαδή του Ιωάννη του Χρυσοστόμου, του Μεγάλου Βασιλείου και του Γρηγορίου του Ναζιανζηνού ή Θεολόγου.

Γαλουχημένοι με τα εμβριθή νοήματα της θρησκείας και επαΐοντες της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας κατάφεραν να συνδυάσουν τις γνώσεις τους και να θέσουν προοδευτικά τα θεμέλια της ελληνοχριστιανικής παιδείας και του ελληνοχριστιανικού πολιτισμού. Για τη μεγάλη προσφορά τους στα γράμματα ανακηρύχτηκαν σύντομα άγιοι προστάτες των γραμμάτων, των εκπαιδευτικών, των μαθητών και γενικά της σπουδάζουσας νεολαίας.

Με αφορμή λοιπόν αυτή τη μεγάλη εκκλησιαστική εορτή αφιερωμένη στα γράμματα θα ήθελα αρχικά να αναφερθώ στον κινητήριο μοχλό της εκπαιδευτικής διαδικασίας που δεν είναι άλλος από τους εκπαιδευτικούς ή, ούτως ειπείν, τους δασκάλους και τους καθηγητές. Ανθρώπους οι οποίοι, όπως ακούω πολλούς συχνά να υποστηρίζουν, στο παρελθόν ασκούσαν ένα βαρυσήμαντο λειτούργημα, ενώ, στις μέρες μας, ένα απλό και συνηθισμένο επάγγελμα που δεν τυγχάνει κοινωνικής καταξίωσης, αλλά, αντιθέτως, τυγχάνει ακόμα και κοινωνικής κατακραυγής. Τις πταίει όμως γι’ αυτήν την κατάσταση; Τι πήγε στραβά στην πορεία και καταβαραθρώθηκε το λειτούργημα των εκπαιδευτικών;

Η απάντηση είναι πιο απλή απ’ ότι νομίζουμε… Η υποταγή της παιδείας στο σύγχρονο τεχνοκρατισμό απογύμνωσε τον άνθρωπο από τις ανώτερες αξίες και τον μετέτρεψε από σκοπό σε μέσο. Απαξιώθηκε ο θεσμός της Παιδείας, που αδιαφιλονίκητα πρόκειται για έναν από τους βασικότερους πυλώνες για ένα έθνος, και μετατράπηκε σε άθυρμα του ωφελιμισμού και της χρησιμοθηρίας, γεγονός που αποτελεί «Διός ανάθεμα» για την εποχή μας. Ως αποτέλεσμα, ο εκπαιδευτικός αναγκάστηκε να προετοιμάζει τους μαθητές του για να αποκτήσουν πτυχία και τίτλους σπουδών, αντί να τους παρέχει πραγματική γνώση και να τους εμφυσά όλα εκείνα τα ιδανικά και τις αξίες που θα καλλιεργήσουν το ήθος τους. Το σχολείο κατάντησε (διότι πρόκειται για κατάντια…) να παράγει νεόπλουτους της γνώσης, δέσμιους των προκαταλήψεων, της μισαλλοδοξίας, του εθνικισμού, του δογματισμού, του φανατισμού και όχι ολόπλευρα μορφωμένους μαθητές, θερμούς υποστηρικτές και στυλοβάτες της δημοκρατίας, της ειρήνης, της ελευθερίας και της αλληλεγγύης. Και αυτός είναι αδιαμφισβήτητα και ένας από τους λόγους της φαινομενικά οικονομικής κρίσης που βιώνουμε σήμερα, αλλά στην πραγματικότητα της κρίσης του πολιτισμού και της κατάπτωσης των ηθών.

Ωστόσο, ποτέ δεν είναι αργά, για να διορθώσουμε τα πράγματα και να πραγματώσουμε επιτέλους επιτυχώς την ουσία της εκπαίδευσης. Μια καλή αρχή είναι να θυμηθούμε την ετυμολογία της λέξης «καθηγητής». Ανοίγοντας ένα λεξικό διαβάζουμε το εξής: καθηγητής / ελληνιστική κοινή καθηγητής / κατά + ηγέομαι (οδηγώ, προηγούμαι και δείχνω το δρόμο). Σε αυτό ακριβώς το πλαίσιο έγκειται η ευθύνη του εκπαιδευτικού: να βοηθήσει τους μαθητές του στο δρόμο προς την αληθινή γνώση. Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος, διατυπώνοντας απόψεις ρηξικέλευθες και ριζοσπαστικές για την εποχή του, θεωρεί πως πρωτεύοντα ρόλο στην εκπαιδευτική διαδικασία παίζει η προσωπικότητα του δασκάλου, καθώς και οι σχέσεις που κατορθώνει να αναπτύξει με τους μαθητές του. Σχέσεις οι οποίες πρέπει να θεμελιώνονται στη βάση της αγάπης, του αλληλοσεβασμού και της αλληλοκατανόησης. Το να αγαπά ο δάσκαλος το μαθητή και να αγαπιέται από αυτόν, «το φιλείν και φιλείσθαι» όπως σημειώνει χαρακτηριστικά, είναι το στοιχείο εκείνο που παίζει καταλυτικό ρόλο στο να γίνει αποδοτική η διδασκαλία. Δεν πρέπει να λειτουργεί σαν αυθεντία, να επαίρεται και να είναι αλαζόνας, να είναι εγωιστής ή να διακρίνεται για το εξουσιαστικό του ύφος. Έχει πνεύμα μαθητείας, δεν καυχησιολογεί. Είναι ταπεινός και συνειδητοποιημένος όσο αφορά στις ατέλειες και τις αδυναμίες του. Γνωρίζει καλά ότι «η επιείκεια είναι πιο δυνατή από τη βία». Με την πάροδο του χρόνου, φτάνουμε και στην εποχή του Διαφωτισμού, όταν πολλοί διανοούμενοι θέλησαν να μοιραστούν τις πρωτοπόρες ιδέες τους για την εκπαίδευση. Πιο συγκεκριμένα, ο Ζαν Ζακ Ρουσσώ στο έργο του «Αιμίλιος, ή Περί Αγωγής» υποστήριξε πως η εκπαίδευση πρέπει να βασίζεται στην προσωπική αναζήτηση του διδασκόμενου και μόνο. Ο καθηγητής δεν πρέπει να λειτουργεί σαν αυθεντία, αλλά να θέτει διάφορα ερωτήματα και να οδηγεί το μαθητή στην ανακάλυψη των απαντήσεων. Έπειτα από αυτήν την πολύ σύντομη ιστορική διαδρομή επανερχόμαστε στην εποχή μας όπου, δυστυχώς, όλα αυτά τα λησμονήσαμε και η Παιδεία καταστάθηκε έρμαιο των διάφορων «ηθικών» προβλημάτων: οι γρήγοροι ρυθμοί ζωής, η εξειδίκευση στη γνώση, η αλλοτρίωση των ανθρώπινων σχέσεων στα μεγάλα αστικά κέντρα, συνετέλεσαν στην ανάπτυξη απρόσωπων και πελατειακών σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων. Δημιουργήσαμε μια κοινωνία που δεν έχει ανάγκη από πραγματικούς ανθρώπους, αλλά από ανθρώπους-μηχανές, γεγονός που έχει αντίκτυπο και στον τομέα της εκπαίδευσης. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι πως το Λύκειο είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με την εισαγωγή των μαθητών στο Πανεπιστήμιο. Συνεπώς, υποβαθμίζεται σε προθάλαμο χώρο για την εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Σημασία έχει μόνο η επιτυχία στις εξετάσεις μέσω της στείρας απομνημόνευσης, του λεγόμενου «παπαγαλισμού», και της χρήσης αναχρονιστικών εγχειριδίων διδασκαλίας. Το σχολείο δημιουργεί ως επί το πλείστον λειτουργικά αναλφάβητους μαθητές, άβουλες προσωπικότητες και ανελεύθερες οντότητες χωρίς κριτική σκέψη, με ολέθρια αποτελέσματα σε όλους τους τομείς της καθημερινότητάς μας. Προσωπικά, δεν μπορώ να δεχτώ πως για όλα αυτά φταίνε μόνο οι εκπαιδευτικοί που συνεχώς απαξιώνονται και κατακρίνονται από την κοινωνία. Βέβαια, ούτε πρόκειται να αρχίσω να καταλογίζω ευθύνες, να αναζητώ εξιλαστήρια θύματα και εν τέλει να καταλήξω σε ένα φαύλο κύκλο. Θα επιμείνω μόνο σε ένα ρητό του Μένανδρου, αρχαίου Έλληνα συγγραφέα, που δεν είναι άλλο από αυτό: «Ὠς χαρίεν ἔστ’ ἄνθρωπος, ὅταν ἄνθρωπος ᾗ» ή αλλιώς: «Πόσο ωραίο πράγμα είναι ο άνθρωπος όταν είναι άνθρωπος». Καταλαβαίνουμε, λοιπόν, πόσο σημαντικό είναι να βασιστεί η εκπαίδευση στην ανθρωπιστική και ηθοπλαστική θεώρηση της ζωής. Το σχολείο οφείλει να παρέχει στους μαθητές ανθρωπιστική παιδεία, μια παιδεία που έχει στην καρδιά της τον άνθρωπο, μια παιδεία που καλλιεργεί τον ολόπλευρο άνθρωπο σωματικά, ψυχικά, πνευματικά, δηλαδή νοητικά, αισθητικά, ηθικά, φιλοσοφικά, θρησκευτικά. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος γράφει μεταξύ άλλων: «Δεν μπορεί, δεν είναι δυνατόν να έχει γενναιότητα και ανδρείον φρόνημα ένας άνθρωπος που δε γνωρίζει να αγαπά. Γιατί το υπόβαθρον όλων των αγαθών δεν είναι τίποτε άλλο από την αγάπη». Προσφέρεται σήμερα στους μαθητές «Παιδεία Αγάπης και Ζωής»; Νομίζω πως όχι… Η Παιδεία πρέπει να αγγίζει τις ψυχές των μαθητών, να τους κάνει να χαίρονται, να ονειρεύονται, να δημιουργούν και όχι να προκαλεί την απέχθεια και την αποστροφή τους. Και συνοδοιπόροι τους σε αυτό το ταξίδι της μόρφωσης θα είναι πάντα οι δάσκαλοι και οι καθηγητές τους. Μπορεί κάποιοι να πουν πως όλα αυτά δεν είναι παρά μια ουτοπία, οι ρομαντικοί οραματισμοί ενός δεκαπεντάχρονου μαθητή, αλλά, πραγματικά, κουράστηκα από τη λογική, τον ορθολογισμό και τον κυνισμό των «μεγάλων». Κουράστηκα από τα μεγάλα λόγια που ποτέ δε γίνονται πράξεις. Κουράστηκα από τους συμβιβασμούς και την παθητικότητα μπροστά σε όλα αυτά που βιώνουμε καθημερινά. Κουράστηκα από τον εξωραϊσμό ενός παρελθόντος το οποίο βαραίνουν δύο παγκόσμιοι πόλεμοι και εκατοντάδες τοπικοί. Όσο με αφορά, δε θα επιτρέψω ποτέ και σε κανέναν να ορίζει το μέλλον μου και να γκρεμίζει ανηλεώς τα όνειρά μου. Και ποτέ μου δε θα ξεχάσω το παρακάτω ρητό του Μεγάλου Αλεξάνδρου: «Στους γονείς μου οφείλω το ζην και στους δασκάλους μου το ευ ζην». Κλείνοντας θα ήθελα να τονίσω πως αν θέλουμε να τιμήσουμε τους Τρεις Ιεράρχες, δε χρειάζεται να το κάνουμε μέσα από ακίνδυνες καθιερωμένες τυπικές εορτές. Οφείλουμε να μελετήσουμε σε βάθος το έργο τους και την προσφορά τους και να πράξουμε αναλόγως. Να πράξουμε, όχι απλά να πούμε!

Ο χορός του ΠΣΕΕΠ!!!

Κυριακή 24 Μαρτίου 2013

Τιμή πρόσκλησης 30 €

Όσο γερνάς μαθαίνεις!!!

Τις ιστοριούλες που ακολουθούν τις αλίευσα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και δεν άντεξα στον πειρασμό να μη σας τις μεταφέρω…

Ο Πούτσος (427 π.Χ.–347 π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ανθοπώλης από την Αθήνα, ο οποίος έγινε γνωστός και έμεινε στην ιστορία για την ομορφιά, την γοητεία και το ευγενές του χαρακτήρος του.

Παρόλο που υπήρξε φτωχός, ήταν ο πιο περιζήτητος γαμπρός της αρχαίας Αθήνας και όλοι οι πατεράδες προόριζαν τις ομορφότερες κόρες τους για τον Πούτσο.

Εξού και η φράση: "Το κορίτσι αυτό είναι για τον Πούτσο!".

Όσο μεγάλωνε ο Πούτσος, οι γυναίκες τον λάτρευαν ακόμα περισσότερο.

Όταν περπατούσε στο δρόμο, υπήρχαν ασυγκράτητες γυναίκες που τον φιλούσαν παντού, τον έγλυφαν, τον μύριζαν, τον χάιδευαν και τον έφτυναν.

Όλες αυτές ήταν για τον Πούτσο.

Πραγματικά ήταν αδύνατο να βγάλει κανείς τον Πούτσο από το μυαλό μιας γυναίκας.

Κι απ'το 347 π.Χ που πέθανε κυκλοφορεί η φράση "Τον Πούτσο Κλαίγανε!"

 

Στην Αρχαία Κίνα ζούσε η μικρή ΜΟΥ ΝΙ.

Η μάνα της ήταν πολύ καταπιεστική.

Κάθε φορά που ερχόταν ο δάσκαλος της καλλιγραφίας η μικρή ΜΟΥ ΝΙ έφευγε και η μάνα της φώναζε από το παράθυρο: "ΜΟΥ ΝΙ Καλλιγραφία!"

Επίσης δεν την άφηνε ποτέ να βγει χωρίς καπέλο γι' αυτό και κάθε φορά που η μικρή ήταν να φύγει της φώναζε: "ΜΟΥ ΝΙ, καπέλο!"

Μεγαλώνοντας έγινε η 1η γυναίκα οδηγός ρυμουλκού πλοίων, με συνέπεια κάθε φορά που κάποιος ρωτούσε που είναι η ΜΟΥ ΝΙ, να του απαντούν ότι σέρνει καράβι...

Θα παρατηρήσουμε τα πουλιά μας στη Λίμνη Κουμουνδούρου!!!

Δε φτάνει που καίγονται τα δάση και λιώνουν οι πάγοι, χάνονται και οι ψείρες. Ναι, ναι, από το ξύρισμα, όπως λένε οι επιστήμονες, των γεννητικών μας οργάνων. Πάμε για περιβαλλοντικό όλεθρο και ούτε μια παρέμβαση των οικολογικών οργανώσεων!!!

Έφυγε από τη ζωή απροσκύνητος ο Στρατηγός Νικόλαος Ντερτιλής!!!

Απεβίωσε σήμερα το απόγευμα ο Στρατηγός Νικόλαος Ντερτιλής, φυλακισμένος επί 38 συνεχή έτη από το καθεστώς της αμαρτωλής Μεταπολίτευσης.

Έφυγε απροσκύνητος, με ψηλά το κεφάλι.

Άφησε την τελευταία του πνοή, πιστός στο λόγο της στρατιωτικής του Τιμής, ένας ξεχωριστός Έλληνας, ένας Στρατιώτης, που είχε χύσει το αίμα του για την Πατρίδα στο πεδίο της μάχης και που τα στήθη του κοσμούσαν παράσημα ανδρείας!

Ο Στρατηγός Ντερτιλής είναι νεκρός.

Έφυγε από τον κόσμο αυτό χωρίς να υπογράψει δήλωση μετανοίας στους δεσμώτες του και τηρώντας στο ακέραιο τον λόγο του, ότι το αποφυλακιστήριό του μπορούν να το καρφώσουν στο φέρετρό του!

Ρε ΣΥΡΙΖΑίοι εμείς αναλαμβάνουμε να πληρώνουμε τους κληρικούς...

Ρε ΣΥΡΙΖΑίοι εμείς αναλαμβάνουμε να πληρώνουμε τους κληρικούς από την τσέπη μας αν κι εσείς με τη σειρά σας αναλάβετε να πληρώνετε το κόστος των λαθρομεταναστών που έχουν κατακλύσει την Ελλάδα και τόσο πολύ τους αγαπάτε…

Επαναφορά της θανατικής ποινής!!!

Γράφει ο Θεόδωρος Π. Λιανός

Πόσο αξίζει η ανθρώπινη ζωή; Στην ερώτηση αυτή, διατυπωμένη γενικά, δεν υπάρχει απάντηση αν δεν προσδιορισθούν το μέτρο και το κριτήριο βάσει του οποίου γίνεται η κρίση. Αν όμως το ερώτημα τεθεί ως εξής: «Πόσο αξίζει η ζωή ενός δολοφόνου ή ενός βιαστή και δολοφόνου ή ενός ληστή, βιαστή και δολοφόνου;», τότε μπορεί να δοθεί απάντηση.

Ας πάρουμε σαν παράδειγμα την περίπτωση ενός βιαστή και δολοφόνου όπως αυτού που βίασε και σκότωσε τη νεαρή κοπέλα στην Πάρο ή του άλλου που βίασε και έκαψε την άτυχη κοπέλα στην Ξάνθη πριν από μερικές εβδομάδες ή εκείνου που πριν από καιρό μπήκε στο διαμέρισμα μιας ηλικιωμένης γυναίκας και τη βίασε, τη λήστεψε και τη σκότωσε.

Πόσο αξίζει η ζωή ενός τέτοιου εγκληματία για την κοινωνία;

Ενας τέτοιος άνθρωπος είναι πηγή δυστυχίας για όλους. Φέρνει ντροπή και θλίψη στην οικογένειά του, φέρνει τον θάνατο στα θύματά του και τη δυστυχία στις οικογένειές τους, και ακόμη φέρνει στενοχώρια και φόβο στους άλλους ανθρώπους. Σε τέτοιες περιπτώσεις μπορεί να τεθεί το συγκεκριμένο ερώτημα: Πρέπει ένας τέτοιος εγκληματίας να αντιμετωπίζει την ποινή του θανάτου ή είναι αρκετό να δικάζεται και να τιμωρείται με φυλάκιση, έστω, ισόβια;

Σε δύσκολα ζητήματα όπως αυτό, όπου η προδιάθεση, η κρίση και η εμπειρία του καθενός παίζουν σημαντικό ρόλο, δεν υπάρχουν εύκολες απαντήσεις. Πιστεύω όμως ότι η κοινωνία έχει να ωφεληθεί από την επαναφορά της θανατικής ποινής για δύο κυρίως λόγους. Πρώτον, η αποτροπή τέτοιων εγκλημάτων. Αν οι ειδεχθείς δολοφόνοι των παραπάνω περιπτώσεων ήξεραν ότι θα τους περίμενε η κρεμάλα, είναι αμφίβολο αν θα έκαναν αυτά που έκαναν. Λέγεται ότι στις ΗΠΑ υπάρχει ένας άγραφος και μυστικός νόμος σύμφωνα με τον οποίο εκείνος που θα σκοτώσει αστυνομικό θα εκτελεστεί πριν φθάσει στο δικαστήριο. Στις ΗΠΑ σπάνια δολοφονούνται αστυνομικοί. Αν αυτό δεν πείθει, σκεφθείτε την περίπτωση της Σιγκαπούρης όπου η κατοχή ναρκωτικών τιμωρείται με θάνατο και το αποτέλεσμα είναι ότι δεν υπάρχει χρήση ναρκωτικών.

Ο δεύτερος λόγος είναι ότι το λαϊκό αίσθημα και τα αγαπημένα πρόσωπα του θύματος απαιτούν ικανοποίηση. Δεν αποτελεί ικανοποίηση η ισόβια φυλάκιση που σημαίνει ότι σε μερικά χρόνια, έστω 20 ή 25, ο δολοφόνος θα κυκλοφορεί ελεύθερος ανάμεσά μας, απειλώντας νέες αθώες ζωές.

Το άρθρο 7, παρ. 3 του Συντάγματος απαγορεύει τη θανατική ποινή πλην περιπτώσεων εθνικής προδοσίας. Σε αυτό το ζήτημα, όπως και σε άλλα, π.χ. στο θέμα της ευθύνης υπουργών, στο θέμα του αριθμού των βουλευτών κτλ., η αναθεώρηση είναι αναγκαία.

Δεν νομίζω ότι οι περισσότεροι πολιτικοί νοιάζονται για τον λαό ή για τον περιορισμό της εγκληματικότητας που μαστίζει τη χώρα. Πιστεύω όμως ότι αν στο εγγύς μέλλον ένας δικαστής διαβάσει την «εις θάνατον» ετυμηγορία του δικαστηρίου για ειδεχθείς βιαστές και δολοφόνους, πολλοί Ελληνες θα νιώσουν ανακούφιση και ίσως ευχαρίστηση.

Ο κ. Θ. Π. Λιανός είναι ομότιμος καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Ξέρεις από Καλαματιανά λουκάνικα και παστό χοιρινό;

Τα παλιότερα χρόνια δεν υπήρχε σπιτικό στη Μεσσηνία που να μην παρασκεύαζε παστό χοιρινό και λουκάνικα με τα οποία περνούσε όλη τη χρονιά. Αυτό γινόταν συνήθως μια φορά το χρόνο μια βδομάδα πριν την Τσικνοπέμπτη. Ήταν οι περίφημες "γουρνοσφαξιές". Σήμερα το έθιμο έχει ατονήσει αλλά εμείς που έχουμε συνηθίσει σε αυτές τις γεύσεις μπορούμε να τις αναζητήσουμε σε πολλές οικογενειακές επιχειρήσεις που ανθούν στη Μεσσηνία. Μια απ’ αυτές είναι του κ. Πέτρου Οικονομάκου με πολλές διακρίσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Το όνομα ΟΙΚΟΝΟΜΑΚΟΣ έχει καταστεί πλέον συνώνυμο του είδους που παρασκευάζει και για εμάς που πάντα τον επισκεπτόμαστε για να ικανοποιήσουμε τις διατροφικές μας συνήθειες αλλά και τις επιθυμίες φίλων δεν αποτελούν έκπληξη οι καθημερινές πρωινές ουρές των πελατών έξω από το πρατήριο της επιχείρησης στο ιστορικό κέντρο της Καλαμάτας πίσω από τους Άγιους Απόστολους. Εάν κάποιος δεν δει τα πήλινα με το παστό που αχνίζει την ώρα που έρχεται στο κατάστημα και δεν δοκιμάσει το παστό χοιρινό και τα λουκάνικα με φλούδες πορτοκαλιού, δεν μπορεί από τις φωτογραφίες να καταλάβει περί τίνος πρόκειται. Όπως και να το φας, κατευθείαν από το δοχείο με το λάδι που το συντηρείς, τηγανιτό, καγιανά με αυγά ή ό,τι άλλο φαγητό συνοδεύσεις, θα μείνεις με το στόμα ανοιχτό και θα θέλεις να ξαναδοκιμάσεις. Ο κ. Πέτρος μας έχει μιλήσει πολλές φορές γι’ αυτά τα προϊόντα, για την επιχείρησή του και τα μελλοντικά του σχέδια ενώ δεν δίστασε να μας ξεναγήσει στους χώρους που παρασκευάζει τα προϊόντα, στο Βιοτεχνικό Πάρκο της Καλαμάτας, όπως ακριβώς τα έφτιαχναν στη Μάνη.

Μια ιστορία σαν παραμύθι…

Όταν ξεκινήσαμε, είπα στη γυναίκα μου ότι θέλω, όταν ακούει ο κόσμος το όνομα Οικονομάκος, να του έρχονται στο μυαλό το παραδοσιακό λουκάνικο και παστό. Άνοιξα το μαγαζί τα Χριστούγεννα του 1994 και παράλληλα νοίκιασα το εργαστήριό μας στο Βιοτεχνικό Πάρκο της Καλαμάτας, το οποίο ξεκίνησε την παραγωγή τον Αύγουστο του 1995. Kατάγομαι από οικογένεια κρεοπωλών που η τέχνη τους κρατάει από την εποχή της Tουρκοκρατίας. O παππούς μου ήταν ο ιδρυτής του Σωματείου Kρεοπωλών της περιοχής. Στα χνάρια της οικογένειας βάδισα και εγώ. H ενασχόλησή μου με τη βιοτεχνία ξεκίνησε από ένα αστείο. Όταν η γυναίκα μου, Kωνσταντίνα, ζητούσε να της αγοράσω λουκάνικα το απέφευγα γιατί δεν εμπιστευόμουν την ποιότητά τους. Ζήτησα λοιπόν από τον πατέρα μου να με μυήσει στα μυστικά της συνταγής, μια και την τέχνη του χειροποίητου λουκάνικου τη γνώριζα από παιδάκι. Προσπάθησε να με αποτρέψει λέγοντάς μου ότι είναι μπελαλίδικο. Eγώ επέμενα, μου άρεσε, και έτσι το 1975 έμαθα την παραδοσιακή μυστική συνταγή των μπαχαρικών, πειραματίστηκα και ξεκίνησα να παράγω μικρές ποσότητες λουκάνικα στο κρεοπωλείο μου. Mε τα χρόνια προσάρμοσα την παλιά συνταγή στις σημερινές ανάγκες οπότε τώρα χρησιμοποιώ λιγότερο αλάτι. Φτιάχνω το λουκάνικο και το μανιάτικο παστό όπως το έφτιαχνα για το σπίτι μου, όταν είχα το κρεοπωλείο. Όπως μου είχε δείξει ο πατέρας μου πριν από πολλά-πολλά χρόνια, όταν ήμουν ακόμη παιδάκι. Αυτή την ίδια παλιά συνταγή εφαρμόζουμε και σήμερα, με μια μικρή μόνο διαφοροποίηση ως προς το αλάτι. Και αυτό, γιατί ο πρώτος που δεν κάνει να τρώω αλάτι είμαι εγώ ο ίδιος. Tο 1995 εγκατέλειψα το κρεοπωλείο για να ανοίξω τη βιοτεχνία λουκάνικων στο ιστορικό κέντρο της Kαλαμάτας. H γυναίκα μου ήταν πάντα στο πλευρό μου, όπως τώρα τα παιδιά μου, ο Γιώργος και ο Παναγιώτης. Xρησιμοποιούμε κρέατα χοιρινά, 100% νωπά ελληνικά, που αγοράζω από σταθερούς προμηθευτές. Φτιάχνω το λουκάνικο με κρέας απονευρωμένο, σαν μπον φιλέ. Tο έντερο είναι φυσικό. Tο σύγκλινο το παστώνουμε στο αλάτι και δεν χρησιμοποιούμε συντηρητικά, δεν πιάνουμε στα χέρια μας τέτοια πράγματα. Το μόνο συντηρητικό είναι το κλασικό που υπάρχει, το οποίο έχω φέρει σε τέτοιο σημείο, ώστε να μην πρήζονται τα χείλη από την αλμύρα. Στη Mάνη άλλωστε, υπάρχει παράδοση πολλών χρόνων παστώματος κρεάτων. Tα καπνίζουμε με λιόξυλα και πουρνάρια μαζί με αρωματικά φυτά όπως φασκόμηλο και σκίνο που συλλέγουμε από τις δύσβατες παρθένες πλαγιές του Tαΰγετου. Παίρνουν, έτσι, τα αρώματα του βουνού. Bάζω τις σωστές ποσότητες μπαχαρικών και το κρέας σε μεγάλες μπουκιές. Είναι χρονοβόρο και δαπανηρό. Αυτό, όμως, δεν το υπολόγισα ποτέ. Αυτό που υπολόγιζα είναι να μπορέσω να ικανοποιήσω τον κόσμο μας και βλέπω ότι τα έχω καταφέρει, γιατί οι πελάτες μας, μάς τιμούν πραγματικά, και για εμένα το μεγαλύτερο κέρδος είναι τα εύσημα του κόσμου. Tο μαγαζί μου επισκέπτονται αρκετοί τουρίστες. Όταν δοκιμάζουν λουκάνικο ή παστό, μουγκρίζουν από ευχαρίστηση. Έχω φανατικούς πελάτες. Τιμούν τη δουλειά μας και αυτό μας δίνει δύναμη. Ο κόσμος εκτιμάει το παραδοσιακό και τη δουλειά που κάνω και δόξα να έχει ο Θεός, πάμε μια χαρά. Μια χαρά στα πλαίσια της κρίσης βέβαια, γιατί εκεί που έπαιρνε ο άλλος ένα κιλό τώρα παίρνει μισό. Αυτό συμβαίνει παντού, σε όλα τα μαγαζιά. Αλλά εγώ επιμένω στον τομέα αυτό της δουλειά μου, στο παραδοσιακό και στο καθαρό προϊόν. Mου ζητούν να στείλω στην Kύπρο και στη Γερμανία, αλλά δεν έχω ακόμη τη δυνατότητα να καλύψω την ζήτηση. Παράγω κάθε χρόνο περίπου εκατό τόνους λουκάνικο για την Kαλαμάτα και την υπόλοιπη Eλλάδα. Έχω ένα φούρνο που τα καπνίζω και σκοπεύω να φτιάξω αρκετά μεγαλύτερες υποδομές με τρεις έως πέντε φούρνους. Θέλω επίσης να επεκτείνω την παραγωγή με καινούργια προϊόντα όπως το παραδοσιακό σουτζουκάκι και η πηχτή. Εάν το προϊόν ανταποκρίνεται στις πραγματικές ανάγκες του κόσμου, πιστεύω ότι στο επόμενο βήμα μας θα δημιουργήσουμε νέες θέσεις εργασίας. Μας επισκέπτονται συχνά σχολεία. Συμβουλεύω τους νέους να ασχοληθούν με την παράδοση.