To Renault Clio Αυτοκίνητο της Χρονιάς 2014 για την Ελλάδα!!!

Εκτός από τον Ευρωπαϊκό θεσμό Car Of The Year, τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας καθιερώθηκε και η ανάδειξη του Αυτοκινήτου της Χρονιάς για την Ελλάδα.

Το νέο Renault Clio αναδείχθηκε Αυτοκίνητο της Χρονιάς 2014 για την Ελλάδα σε ψηφοφορία που πραγματοποιήθηκε στις 5 Δεκεμβρίου στον Ναυτικό Όμιλο Ελλάδος.

Στην τελική ψηφοφορία συμμετείχαν 10 αυτοκίνητα που αναδείχθηκαν νικητές στην προηγούμενη ψηφοφορία κατά τη διαδικασία προεπιλογής, από 19 συνολικά νέα μοντέλα τα οποία παρουσιάστηκαν κατά το προηγούμενο 12μηνο στην ελληνική αγορά.

Tο νέο Renault Clio, κατάφερε να ξεχωρίσει ανάμεσα στο σύνολο των νέων μοντέλων που παρουσιάστηκαν στη χώρα μας το τελευταίο 12μηνο και ήρθε πρώτο με διαφορά σε σχέση με τα υπόλοιπα υποψήφια μοντέλα, συγκεντρώνοντας 116 βαθμούς ενώ ακολούθησαν τα Skoda Octavia (98), Kia cee’d (55), Opel Adam (45), Ford B-Max (37), Mercedes-Benz CLA (32), Chevrolet Trax (29), Mitsubishi Space Star (25), Fiat 500L (23) και Toyota Auris (20).

Στην ψηφοφορία για την επιλογή του Αυτοκινήτου της Χρονιάς 2014 για την Ελλάδα συμμετείχαν 20 επαγγελματίες δημοσιογράφοι των έντυπων και ηλεκτρονικών ΜΜΕ που δραστηριοποιούνται στο χώρο του αυτοκινήτου και του μηχανοκίνητου αθλητισμού σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη.

Ας θυμηθούμε τους νικητές του θεσμού τα προηγούμενα χρόνια:

2007: Seat Leon

2008: Mazda 2

2009: Honda Jazz

2010: Skoda Yeti

2011: Volvo S60

2012: Lancia Ypsilon

2013: Volvo V40

Αμερικάνικη επίθεση με Mustang στην Ευρώπη!!!

Την βλέπαμε στις αμερικάνικες ταινίες, την λατρέψαμε και τώρα έρχεται στην Ευρώπη για να μας κατακτήσει και να την κατακτήσουμε!!!

Στις 5 Δεκεμβρίου, η Ford Motor Company αποκάλυψε τη νέα Mustang, την πρώτη που θα πωλείται στην Ευρώπη μετά από 50 χρόνια παραγωγής.

Μάλιστα, η αποκάλυψη στη Βαρκελώνη, σε κοινό περίπου 2.500 ατόμων στην ξεχωριστή εκδήλωση «Go Further», έγινε παράλληλα με άλλες αποκαλύψεις σε έξι πόλεις, σε τέσσερις ηπείρους.

Τα νέα μοντέλα Ford Mustang fastback και cabrio υπόσχονται κορυφαία επίπεδα επιδόσεων και πολιτισμένης λειτουργίας όπως υπαγορεύει η κληρονομιά μισού αιώνα και το κύρος ενός παγκόσμιου θρύλου.

Πάνω από 9 εκατομμύρια Mustang έχουν πουληθεί από το 1964 που λανσαρίστηκε για πρώτη φορά. Η Mustang, το αυτοκίνητο με τα περισσότερα Like στο Facebook, έχει κάνει χιλιάδες εμφανίσεις σε κινηματογράφο, τηλεόραση, μουσική και video games και είναι ένα από τα 25 νέα μοντέλα που θα λανσάρει η Ford στην Ευρώπη την επόμενη πενταετία.

«Η νέα Mustang ενσαρκώνει την επιθετική προϊοντική επέλαση της Ford: τεχνολογικά προηγμένη και νεωτεριστική, αλλά χωρίς να αγνοεί την κληρονομιά που έχει εμπνεύσει πολλές γενιές πελατών Ford», δήλωσε ο Stephen Odell, executive vice president της Ford Ευρώπης, Μέσης Ανατολής και Αφρικής

Αδιαμφισβήτητα Mustang

Οι σχεδιαστές ξεκίνησαν από λευκό φύλλο χαρτί και δημιούργησαν δύο μοντέλα, fastback και convertible, που ενσαρκώνουν την ουσία της Ford Mustang: διατηρούν τα βασικά σχεδιαστικά χαρακτηριστικά των κλασικών Mustang που είναι αναγνωρίσιμα σε όλη την Ευρώπη, όπως το μακρύ ανάγλυφο καπό και το κοντό πίσω τμήμα, δίνοντάς τους μία σύγχρονη ερμηνεία.

Αρκετά βασικά σχεδιαστικά χαρακτηριστικά προσδιορίζουν τη νέα Ford Mustang, όπως:

- Χαμηλό ύψος οροφής και φαρδύ στήσιμο

- Αεροδυναμικό προφίλ λόγω των έντονα κεκλιμένων εμπρός και πίσω παρμπρίζ

- Τρισδιάστατα πίσω φώτα με τρεις μπάρες

- Σύγχρονη ερμηνεία για χαρακτηριστικό "σαγόνι καρχαρία" στη μετωπική επιφάνεια του θρυλικού αυτοκινήτου.

Οι οδηγοί του cabrio μοντέλου Ford Mustang θα εκτιμήσουν τη στάνταρ υφασμάτινη οροφή πολλαπλών μονωτικών στρωμάτων που προσφέρει μία ποιοτική εμφάνιση και αθόρυβη καμπίνα. Η οροφή έχει αεροδυναμικό προφίλ όταν αναδιπλώνεται.

Μεγάλα, σαφή όργανα εμφανίζουν τις πληροφορίες ακριβώς μπροστά από τον οδηγό σε μία ευρύχωρη καμπίνα με κοκπιτ αεροπορικού τύπου, ενώ εργονομικοί και απτικοί διακόπτες και κουμπιά παρέχουν τον έλεγχο. Το πλάτος και η νέα πίσω ανάρτηση αυξάνουν την ευρυχωρία στην περιοχή των ώμων και των γοφών των επιβατών και δημιουργούν έναν πρακτικό χώρο αποσκευών που χωράει δύο τσάντες του γκολφ.

Η εμπειρία Mustang

Η εμφάνιση, η συμπεριφορά και ο ήχος της Ford Mustang είναι βασικά συστατικά της οδηγικής εμπειρίας. Η Ford Mustang προσφέρει εξαιρετικές επιλογές κινητήρων και ρυθμίσεων πλαισίου που έχουν βελτιστοποιηθεί ώστε να ικανοποιούν τις προσδοκίες των Ευρωπαίων οδηγών.

Ο διακεκριμένος V8 5.0 lt κινητήρας της Ford που αποδίδει πάνω από 426 hp και ροπή 529 Nm πλαισιώνεται από ένα νέο μοτέρ 2.3 EcoBoost το οποίο φέρνει προηγμένες τεχνολογίες στη Mustang προσφέροντας επιδόσεις turbo με την απόδοση καυσίμου και τις εκπομπές CO2 που απαιτούν οι Ευρωπαίοι πελάτες.

Ο 2.3 EcoBoost της Mustang χρησιμοποιεί άμεσο ψεκασμό, μεταβλητό χρονισμό εκκεντροφόρων και υπερσυμπίεση για την παραγωγή ωφέλιμης ισχύος. Η μοναδική πολλαπλή εισαγωγής και το κέλυφος του υπερσυμπιεστή πετυχαίνουν τις επιδόσεις που προσδοκούν οι οδηγοί Mustang, με ισχύ πάνω από 309 hp και ροπή 407 Nm. Ένα αυτόματο κιβώτιο διαθέτει χειριστήρια αλλαγής σχέσεων στο τιμόνι (paddles) για όσους επιθυμούν να έχουν το δικαίωμα επιλογής μεταξύ άνεσης και ελέγχου.

Μία Mustang για τους γνήσιους λάτρεις της οδήγησης

Η νέα Ford Mustang περιλαμβάνει νέα συστήματα εμπρός και πίσω ανάρτησης. Μπροστά, ένα νέο περιμετρικό υποπλαίσιο αυξάνει την ακαμψία της εμπρός δομής μειώνοντας παράλληλα τη μάζα, και αποτελεί μία ισχυρή βάση για πιο προβλέψιμο έλεγχο γεωμετρίας τροχών προς όφελος της οδικής συμπεριφοράς, του ελέγχου διεύθυνσης και της οδηγικής άνεσης.

Το σύστημα εμπρός γονάτων McPherson με νέους διπλούς σφαιρικούς συνδέσμους επιτρέπει τη χρήση μεγάλων, ισχυρών φρένων. Τα μοντέλα 2.3 EcoBoost και GT με κινητήρα V8 θα χρησιμοποιούν συστήματα φρένων υψηλών επιδόσεων σε στάνταρ τροχούς 19 ιντσών στην Ευρώπη.

Πίσω, υπάρχει μία νέα ανεξάρτητη ανάρτηση πολλαπλών συνδέσμων integral-link. Η γεωμετρία, τα ελατήρια, οι αποσβεστήρες και τα σαϊλεντμπλόκ έχουν τροποποιηθεί και ρυθμιστεί ειδικά για μοντέλο υψηλών επιδόσεων και είναι κατάλληλα για Ευρωπαϊκούς δρόμους και οδήγηση με υψηλές ταχύτητες. Νέα αλουμινένια πίσω ακραξόνια βοηθούν στη μείωση των μη αναρτώμενων μαζών, κάτι που βελτιώνει την οδηγική άνεση και συμπεριφορά.

Ευφυής τεχνολογία

Η νέα Mustang υιοθετεί ένα μεγάλο αριθμό καινοτόμων τεχνολογιών που προσφέρουν στους οδηγούς αναβαθμισμένες πληροφορίες, έλεγχο και συνδεσιμότητα όταν τα χρειάζονται.

Σε διαδρομές με πολλές στροφές ή σε ερασιτεχνική αγωνιστική οδήγηση (track day), ο οδηγός μπορεί να χρησιμοποιεί τους «toggle» διακόπτες στην κονσόλα για να ρυθμίζει την υποβοήθηση διεύθυνσης, την απόκριση του κινητήρα και τα προγράμματα του κιβωτίου και ηλεκτρονικού ελέγχου ευστάθειας μέσω Selectable Drive Modes διαμορφώνοντας την ιδανική Mustang για κάθε περίπτωση.

Το προηγμένο σύστημα ελέγχου ευστάθειας της Ford είναι ρυθμισμένο ώστε να μεγιστοποιεί τις δυναμικές ικανότητες της νέας Mustang με λειτουργίες όπως κατανομή ισχύος στους τροχούς του ίδιου άξονα (torque vectoring) για διατήρηση της σωστής πορείας. Για απολαύσεις στο όριο στην πίστα οι εκδόσεις Mustang GT με μηχανικό κιβώτιο περιλαμβάνουν έλεγχο εκκίνησης που επιτρέπει στους οδηγούς να εκκινούν ομαλά και σταθερά σε όλες τις περιπτώσεις.

Τα προηγμένα συστήματα υποστήριξης οδηγού περιλαμβάνουν στάνταρ Ford SYNC με Voice Control και Touchscreen, για έλεγχο του συστήματος ψυχαγωγίας. Επίσης για την Ευρώπη θα διατίθεται σύστημα πλοήγησης με κεντρική έγχρωμη οθόνη 8-ιντσών σε συνδυασμό με premium ηχοσύστημα 12-ηχείων.

50 χρόνια Mustang

Η 17η Απριλίου 2014 σηματοδοτεί την 50η επέτειο από τότε που λανσαρίστηκε η πρώτη Ford Mustang. Το μοντέλο θα συνεχίσει να κατασκευάζεται στην Αμερική, στο εργοστάσιο συναρμολόγησης του Flat Rock αλλά φιλοδοξεί να κατακτήσει όλον τον κόσμο.

Απίθανη η νέα Mustang

Καλαματιανά πράσινα ψιλοφάσουλα!!!

Φασόλια πράσινα ψιλά, γνωστότερα ως ψιλοφάσουλα. Εγώ τα λέω Καλαματιανά. Όσοι κατάγονται από την Καλαμάτα ίσως να τα έχουν δοκιμάσει. Πρόκειται για μια παλιά δύσκολη καλλιέργεια της περιοχής και ένα εύγευστο προϊόν που δεν έλειπε από κανένα σπίτι εκείνα τα χρόνια. Θυμάμαι μικρός όταν ο παππούς και η γιαγιά μας έστελναν τους ντενεκέδες με το λάδι στην Αθήνα, ανάμεσα στα ξύλινα κασόνια στρίμωχναν και μια μαξιλαροθήκη γεμάτη με τα αγαπημένα μου φασολάκια. Στις μέρες μας κάποιοι επιμένουν να τα καλλιεργούν αν και τα περισσότερα συσκευασμένα προϊόντα που βρίσκεις στο εμπόριο πρέπει να είναι εισαγωγής.

Τα πράσινα φασόλια είναι ωφέλιμα για την υγεία. Έχουν υψηλή περιεκτικότητα σε πρωτεΐνη και είναι πηγή σημαντικών μετάλλων όπως το ασβέστιο και ο φώσφορος που είναι χρήσιμα για την ενίσχυση των οστών. Το λίπος τους είναι ένα ακόρεστο λιπαρό οξύ που κάνει καλό στην καρδιά και λόγω της χαμηλής περιεκτικότητας σε θερμίδες μπορούν να τα καταναλώνουν άφοβα όσοι έχουν προβλήματα με το βάρος τους. Τα πράσινα φασόλια περιέχουν βιταμίνες Β1, Β2, Ε και αντιοξειδωτικά. Το καλό με αυτά τα φασόλια είναι ότι δεν χρειάζονται μούλιασμα, αν και είναι λίγο μπελαλίδικα στο μαγείρεμα, είναι πολύ γευστικά και εύπεπτα και τα τρώνε κι αυτοί που αποφεύγουν τα όσπρια.

Έψαξα στο διαδίκτυο να βρω κάτι σχετικό με αυτό το παραδοσιακό ελληνικό προϊόν αλλά μάταια. Έτσι σας μεταφέρω αυτούσιο το κείμενο του Ηλία Μπιτσάνη στην εφημερίδα Ελευθερία της Καλαμάτας.

Έφτασε ο χειμώνας και ο καιρός είναι κατάλληλος για την προμήθεια των οσπρίων νέας εσοδείας.

Την κάνω πάντα από τοπικά μαγαζιά με ποιοτικά προϊόντα και δοκιμασμένα στην παράδοση. Από τα αγαπημένα και γευστικότερα -αλλά μικρότερης ίσως διατροφικής αξίας- τα ψιλοφάσουλα. Για όσους δεν γνωρίζουν, είναι τα μικρά πράσινα φασόλια σαν… σκάγια, που χρειάζονται μια διαδικασία απαλλαγής από το φλοιό που τα περιβάλλει.

Ο φίλος Βασίλης πάντως είναι ειλικρινής: Όλα ελληνικά, αλλά τα ψιλοφάσουλα Αυστραλίας. Εκεί παθαίνεις ένα μικρό σοκ, παρά το γεγονός ότι το περιμένεις. Γιατί συνειδητοποιείς για μια ακόμη φορά ότι προχωράμε σε εισαγωγές από τις πλέον απίθανες χώρες (αργότερα φίλος μου έγραψε ότι αυτός είχε προμηθευτεί Ταϋλάνδης), σε προϊόντα τα οποία αποτελούσαν πριν από χρόνια αποκλειστική καλλιέργεια στην περιοχή μας. Και τα ψιλοφάσουλα ήταν από τα κύρια προϊόντα που καλλιεργούνταν στον κάμπο της Μεσσήνης και τη γύρω περιοχή.

Ο Θόδωρος Τσερπές περιγράφει τη διαδικασία παραγωγής που ερχόταν από βάθος χρόνου με πολύ χαρακτηριστικό τρόπο: «Από παλιά οι παραγωγοί τον Αύγουστο, προτού αρχίσουν οι πλημμύρες του Παμίσου, ξεφόρτωναν κάθε χρόνο τα καλαμπόκια και τα ψιλοφάσουλα στην πλατεία που επονομάστηκε "των Αλωνίων", η οποία γέμιζε πέρα ως πέρα από τους σωρούς της παραγωγής του καθενός, ο οποίος έστηνε τότε "γιατάκι" δίπλα και φύλαγε το σωρό του μέχρι να ξεραθεί καλά στον ήλιο αρκετές ημέρες […]. Στο σωρό με τα ψιλοφάσουλα συνεργάτες και νοικοκυραίοι όρθιοι γύρω γύρω χτυπούσαν τις αποξηραμένες φασουλιές για να βγει ο ψιλός πράσινος καρπός, με μακριές "τέμπλες" (κοντάρια) στις οποίες είχαν δεμένο ένα ροπαλάκι 30 πόντους μήκος. Μετά το τέμπλιασμα, παραλάβαιναν τον καρπό, αφού πρώτα έκαναν το λίχνισμά του».

Τα μεταπολεμικά χρόνια θυμηθήκαμε τη διαδικασία αυτή στο λάι*, τον κοινόχρηστο δηλαδή χώρο που χρησίμευε ως κοινή αυλή, αλώνι και χώρος συνάθροισης των οικογενειών που είχαν χτίσει περιμετρικά. Και μερικές φορές όταν δεν υπήρχε τέτοιος χώρος, το άπλωναν ακόμη και στο κατώι που αέριζαν και φύλαγαν για το φόβο των κλεφτών.

Τις κρύες ημέρες του χειμώνα τα αχνιστά και αρωματισμένα ψιλοφάσουλα αποτελούσαν το καλύτερο… τονωτικό. Και αν συνοδευόταν από κανένα κομμάτι λακέρδα (καμία σχέση με τις σημερινές και σε γεύση και σε τιμές που κοντεύουν να φτάσουν το… χαβιάρι), γινόταν πανηγύρι.

Δύσκολη καλλιέργεια και όπως μου έγραψαν κάποιοι φίλοι, παιδεύονταν μια ημέρα για μισή μπιτόνα ψιλοφάσουλα. Καμία καλλιέργεια φυσικά την εποχή εκείνη δεν ήταν εύκολη, γιατί η εκμηχάνιση ήταν άγνωστη λέξη και όλα γίνονταν με το χέρι. Όμως η συγκεκριμένη ήταν από εκείνες που εξαφανίστηκαν καθώς μάλιστα άλλαξαν ριζικά οι διατροφικές συνήθειες και το φαγητό αυτό αποσύρθηκε ουσιαστικά από το τραπέζι, ακόμη και οικογενειών που έζησαν με αυτό. Έτσι φθάσαμε στο σημείο σήμερα να γνωρίζουν πολύ λίγοι τα ψιλοφάσουλα, οι τιμές να έχουν σαλτάρει και να κυριαρχούν οι εισαγωγές συντριπτικά, αφού σε ελάχιστες περιοχές της χώρας καλλιεργούνται μικροποσότητες.

Κάπως έτσι φθάσαμε στο παράδοξο, να συνιστούν οι κάθε είδους αρμόδιοι και αναρμόδιοι την καλλιέργεια εξωτικών φυτών την ώρα που εισάγουμε τα πάλαι ποτέ παραδοσιακά προϊόντα. Δεν γνωρίζω αν η ποικιλία την οποία καλλιεργούσαν για αιώνες στην περιοχή της Μεσσήνης (αλλά και του κάμπου ευρύτερα) έχει διασωθεί σε κάποια τράπεζα σπόρων, έτσι ώστε να γίνει δυνατή η αναπαραγωγή της. Πολύ περισσότερο δεν γνωρίζω αν υπάρχουν άλλες τοπικές ποικιλίες ακόμη καλύτερες. Εκείνο που φαίνεται όμως είναι πως οι δημοτικοί άρχοντες σε συνεργασία με τις αρμόδιες υπηρεσίες θα έπρεπε να ενθαρρύνουν την έρευνα και τον πειραματισμό με ένα προϊόν το οποίο θα μπορούσε να είναι ονομασίας προέλευσης.

Πριν από λίγες ημέρες στην "Ε" δημοσιεύτηκε ένα ρεπορτάζ για το σταμναγκάθι. Ένα άγριο χόρτο της οικογένειας του ραδικιού που κατακτά την αγορά υποστηριζόμενο μάλιστα και από σχετικές έρευνες. Φυσικά δεν βγαίνουν παγανιά στα χωράφια για να τα μαζέψουν, αλλά το καλλιεργούν με τις πλέον σύγχρονες μεθόδους. Μια απόδειξη ότι η έρευνα μπορεί να αλλάξει ριζικά τον τρόπο καλλιέργειας και να επαναφέρει δυναμικά προϊόντα που χάθηκαν στο πέρασμα του χρόνου. Και η υπόθεση στη γενικότητα ασφαλώς δεν αφορά μόνον τα ψιλοφάσουλα. Μια περιδιάβαση στα ράφια του σούπερ μάρκετ, θα δείξει ότι πλείστα όσα αυθεντικά προϊόντα της ελληνικής γης μας έρχονται σήμερα από τρίτες χώρες. Όταν επιδιώκεις να πετύχεις διατροφική επάρκεια, δεν μπορεί να κυριαρχούν σε ολόκληρους κλάδους εισαγόμενα αγροτικά προϊόντα. Η υπόθεση "γεωργία" έχει πάρα πολλές πλευρές και οι δημοτικοί παράγοντες πολύ μεγαλύτερη ευθύνη να αντιμετωπίσουν με σοβαρότητα τα ζητήματα της παραγωγής. 

 

* Μια πολεοδομική ιδιομορφία της πόλης που σχετιζόταν με τον τρόπο οίκησης από οικογένειες οι οποίες μετακινήθηκαν από άλλες περιοχές. Το σύνολο σχεδόν της πόλης ήταν άθροισμα "-έικων" από το όνομα των γεναρχών, τα οποία διέθεταν κατά κανόνα το δικό τους λάι.

Διαβάστε το άρθρο στην ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ https://www.eleftheriaonline.gr/stiles-sxolia/kalimera-perifereia/item/31180

Σαμαράς - Βενιζέλος βυθίζονται στην ανυποληψία!!!

Κάποτε αγαπητοί βουλευτές της ΝΔ... μας βάζατε και σκοτωνόμασταν, οι ηλίθιοι... για τις ψήφους σας... με γονείς... αδέλφια... σόγια... φίλους...

Σήμερα... ψηφίζετε κατά της διαλεύκανσης της αλήθειας... για το που φαγώθηκαν τόσα χρήματα... και για τον ρόλο που έπαιξε το ΠΑΣΟΚ σε αυτό...

Για άλλη μια φορά επιβεβαιώσατε τις υποψίες μας...

Είσαστε λοιπόν για μένα και για πολύ ακόμη κόσμο ΣΥΝΕΝΟΧΟΙ... 

Ο ένας φοβάται να βγάλει τα άπλυτα του άλλου στην φόρα... γιατί και τα δυο κόμματα βρωμάτε στην κυριολεξία... 

Λυπάμαι περισσότερο αυτούς που σας ακολουθούν ακόμη... στηριζόμενοι... σε ιδέες... που σήμερα δεν υπάρχουν πια... και είναι και οι ίδιοι παραπλανημένοι... αλλά δεν θέλουν να το καταλάβουν...

Με λίγα λόγια είστε ΑΧΡΗΣΤΟΙ... δεν χρειάζεστε πλέον στο πολιτικό σκηνικό της Ελλάδας... και αν δεν φύγετε μόνοι σας... θα σας διώξει ο λαός όταν έρθει η ώρα... με Δημοκρατικές διαδικασίες...

Μεσσηνιακά προϊόντα στο Χαϊδάρι!!!

Ολόφρεσκα Μεσσηνιακά προϊόντα για εσάς και για να τα δωρίσετε στους φίλους σας, θα βρείτε στο κατάστημα του κ. Γιώργου Δημητρόπουλου, στον κεντρικότερο δρόμο του Χαϊδαρίου, στην Στρ. Καραϊσκάκη 107 απέναντι από το Δημαρχείο της πόλης.

Εμείς, παρόλο που πηγαινοερχόμαστε στην Καλαμάτα, όποτε ξεμένουμε από κάποια προϊόντα, το επισκεπτόμαστε και το εμπιστευόμαστε.

Ό,τι βρίσκεις επισκεπτόμενος τη Μεσσηνία, θα το βρεις και εδώ.

Σας το συνιστούμε ανεπιφύλακτα!!!

Περισσότερες φωτογραφίες με τα προϊόντα του καταστήματος εδώ!

Εμπρός στο δρόμο που χάραξε ο Λιάπης!!!

Εμπρός στο δρόμο που χάραξε ο Λιάπης...

Από σήμερα καταθέτω πινακίδες, κυκλοφορώ με πλαστές, χωρίς δίπλωμα και ανασφάλιστος...

Αν είναι αλήθεια αυτά που λένε από το πρωί, ελάτε να φύγουμε, πάμε να γίνουμε μετανάστες... 

Αυτή η χώρα δεν έχει καμιά τύχη, δεν πρόκειται να ανακάμψει ποτέ... 

Κατά τ' άλλα εγώ περιμένω ακόμα την επιστροφή του φόρου από τη φορολογική μου δήλωση που εκκαθαρίστηκε τον Αύγουστο...  

Το ιστολόγιο καταργήθηκε, τα ερωτήματα παραμένουν!!!

Το ιστολόγιο καταργήθηκε. Ούτε το πρώτο είναι, ούτε το τελευταίο. Και κάποια που δεν καταργήθηκαν, έπεσαν στην ανυποληψία... Μια μήνυση από έναν συμπολίτη μας, που τυγχάνει να είναι και υποψήφιος Δήμαρχος, ήταν αρκετή αυτές τις μέρες για να καταργήσει ένα νεόφερτο blog που φιλοδοξούσε να παίξει ρόλο στις προσεχείς δημοτικές εκλογές και να κατέβουν οι αναρτήσεις από ένα άλλο... Και τα δυο ανώνυμα και με τον ίδιο προσανατολισμό. Ίσως και του ίδιου ανώνυμου blogger... Και όσο θα πλησιάζουμε στις αυτοδιοικητικές εκλογές, τόσο θα πληθαίνουν οι ανώνυμοι λασπολόγοι και εκβιαστές σε όλα τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης... Τζάμπα μάγκες!!! Και επειδή κάποιοι από αυτούς καυχώνται για το "κατόρθωμα" στην παρέα τους, γίνονται και ρόμπες όταν τα μαζεύουν άρον άρον... Άσε που το μυστικό παύει να είναι μυστικό και γίνεται θέμα συζήτησης στα Café της πόλης...

Πολλά έχουν λεχθεί και γραφτεί, τόσο υπέρ όσο και κατά, για το "δημοκρατικό" δικαίωμα της ανωνυμίας των bloggers και των σχολιαστών τους. Προσωπικά είμαι κατά της ανωνυμίας. Κανείς δε μπορεί να τους πάρει στα σοβαρά αφού δεν έχουν το θάρρος να υπογράψουν τα κείμενά τους. Τη δέχομαι όμως ως μια πραγματικότητα και δεν την πολεμάω, αφού μάλιστα πολλά δημοφιλή ιστολόγια ανώνυμων bloggers φιλοξενούν συχνά άρθρα μου, πράγμα για το οποίο είμαι ευγνώμων. Νιώθω όμως την ανάγκη ν’ αναλύσω την ηλεκτρονική μόδα της ανωνυμίας και ν’ αναζητήσω τα αίτια, τη σκοπιμότητα, τα υπέρ και τα κατά της. Πολύ περισσότερο όταν, ενώ εγώ υπογράφω τα κείμενά μου, συχνά σε ιστολόγια όπου αναρτώνται βγαίνουν διάφοροι ανώνυμοι που εκ του ασφαλούς μου επιτίθενται και με βρίζουν χυδαία με ακατονόμαστα επίθετα. Το να βρίζει ένας ανώνυμος κάποιον άλλο ανώνυμο, μπορεί κανείς να πει ότι είναι επί ίσοις όροις, αν και δεν παύει να είναι ένδειξη βαρβαρότητας. Όμως το να βρίζεις κάποιον που έχει το θάρρος να υπογράφει τα κείμενά του, ενώ εσύ φοράς την ηλεκτρονική μάσκα της ανωνυμίας, είναι η απόλυτη μικρότητα.

Πώς όμως μας προέκυψε ή μόδα της ανωνυμίας στη μπλογκόσφαιρα; Προέκυψε από φόβο να πει κανείς ελεύθερα και επώνυμα την άποψή του; Φόβο από ποιον; Από ποιους; Υπάρχει λογοκρισία; Υπάρχει κίνδυνος αφορισμού, εξοστρακισμού ή μπαγλαρώματος για τους αντιφρονούντες; Μήπως δεν έχουμε δημοκρατία αλλά καμουφλαρισμένη χούντα; Μήπως έχουμε ιδεολογική τρομοκρατία, αδελφή της ένοπλης τρομοκρατίας, και οι bloggers φοβούνται τις αδέσποτες; Τι ακριβώς συμβαίνει άραγε; Μήπως λείπει η ανάλογη αυτοπεποίθηση των ανώνυμων συγγραφέων και φοβάται κανείς τη λοιδορία και την κριτική; Ποιους, λοιπόν, συμφέρει η ανωνυμία των bloggers; Ποιοι την καλοδέχονται και γιατί; Ποιοι την υποστηρίζουν και ποια συμφέροντα εξυπηρετούν;

Αν προσπαθήσουμε ν’ απαντήσουμε με νηφαλιότητα στα ερωτήματα αυτά, ίσως καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι η ανωνυμία στη μπλογκόσφαιρα είναι εκ του πονηρού. Είναι παγίδα! Τουλάχιστον εγώ εκεί κατέληξα. 
Γιατί φοβούνται να υπογράψουν τα κείμενά τους με το αληθινό τους όνομα και να παρουσιάσουν το πραγματικό τους προφίλ; Θα κέρδιζαν πολλή περισσότερη εμπιστοσύνη μεταξύ των αναγνωστών τους, με αυξημένη πιθανότητα να τους επηρεάσουν προς το καλύτερο. Αυτό δεν επιδιώκουν;

Αυτά ως προς τους άλλους. Εμείς, όμως, γιατί γράφουμε; Γιατί άραγε ξοδεύουμε ατέλειωτες ώρες και ενέργεια μπροστά στον υπολογιστή; Επισκεπτόμενοι πολλά σοβαρά ιστολόγια έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι πολλοί bloggers γράφουν για να κάνουν τη διαφορά. Έχουν αγανακτήσει για τα κακά, στραβά κι ανάποδα της πολιτικής και της κοινωνικής ζωής του τόπου μας, ανησυχούν σφόδρα για το μέλλον των παιδιών τους, και θέλουν να παρέμβουν. Καλό και άγιο, και κάπως έτσι ξεκίνησα κι εγώ να γράφω για τα κοινά πριν από 25 και πλέον χρόνια.

Ανωνυμία στη μπλογκόσφαιρα: κατάκτηση ή ψυχοπαθογένεια;

Δυστυχώς, έτσι όπως λειτουργεί σήμερα η μπλογκόσφαιρα, με ανώνυμους (που κάποιοι μπορεί να είναι και επώνυμοι που φορούν τη μάσκα όταν τους συμφέρει) να εκσφενδονίζουν ύβρεις, συκοφαντίες και απειλές ένθεν κακείθεν, κοντεύει να μεταβληθεί το Διαδίκτυο σ’ ένα ηλεκτρονικό φρενοκομείο όπου οι bloggers καταφεύγουν για την ομαδική ψυχοθεραπεία τους. Κρίμα θα είναι ένας τόσο αποτελεσματικός, ταχύτατος και ανέξοδος τρόπος διακίνησης ιδεών και επικοινωνίας να εκφυλιστεί περαιτέρω και να χάσει την αξιοπιστία του.

Εφόσον είσαστε από την Καλαμάτα ξέρετε από καλό λάδι!!!

Όταν συζητάμε με φίλους ή βρισκόμαστε σε καμιά καινούργια παρέα και φτάνει η συζήτηση στον τόπο καταγωγής μας, που είναι η Μεσσηνία, μας ρωτούν με ενδιαφέρον αν έχουμε δικό μας λάδι και στη συνέχεια ζητούν να μάθουν πως μπορεί κάποιος να ξεχωρίσει το «καλό λάδι», λέγοντάς μας: Εφόσον είσαστε από την Καλαμάτα ξέρετε από καλό λάδι!!!

Πολλοί από εσάς έχετε βρεθεί στη δυσάρεστη κατάσταση να αγοράσετε λάδι πληρώνοντάς το για φρέσκο εξαιρετικό παρθένο ελαιόλαδο... αλλά τελικά διαπιστώσατε ότι πήρατε «γουρούνι στο σακί».

Στη συνέχεια θα σας δώσουμε μερικές απλές οδηγίες-βήματα ώστε να είσαστε σε θέση να διακρίνετε την ποιότητα του λαδιού που αγοράζετε…

Βασική αρχή: «Το λάδι το καταλαβαίνουμε με τη μύτη και τη γλώσσα. Όχι με το λαιμό».

Έτσι έλεγαν οι παλιοί γεωργοί με την αλάνθαστη εμπειρία τους και δεν πρέπει να το ξεχνάμε, δηλ. με απλά λόγια στο λάδι που θα επιλέξουμε, αναζητούμε την καλή οσμή και γεύση και όχι τόσο αν είναι... καυτερό στο λαιμό μας.

1ο Βήμα - Οσμή

Με ευλάβεια και αγάπη στο ευλογημένο προϊόν πλησιάζουμε τη μύτη μας, σχεδόν ακουμπάμε στο στόμιο του δοχείου με το λάδι και προσπαθούμε κυριολεκτικά, με μισόκλειστα ή κλειστά μάτια, να «ρουφήξουμε» με διαδοχικές δύο-τρείς εισπνοές, όλη τη μυρωδιά του. Αφήστε τη φαντασία σας να τρέξει και να σχηματίσει νοερές εικόνες. Αν το λάδι είναι φρέσκο, θα σας πλημμυρίσει με ζωντανά αρώματα ελιάς και φύσεως, σαν να βγήκε εκείνη τη στιγμή από το λιοτρίβι. Όσοι έχετε αυξημένη την αίσθηση της οσμής μπορεί τα αρώματα να σας θυμίσουν και φρούτα

Επισήμανση 1η: Αν το άρωμα είναι ευχάριστο, η μύτη σας δεν θα χορταίνει να τα ρουφάει.

Αντιθέτως, αν σας έρχονται οσμές ενοχλητικές, που σας θυμίζουν μούχλα, χαλασμένο τυρί, πολυκαιρισμένο ή καμένο λάδι ή χωματίλα τότε αρχίστε να είσαστε επιφυλακτικοί με το «λάδι» που πρόκειται να αγοράσετε διότι δεν είναι ούτε εξαιρετικά παρθένο ούτε φρέσκο. Για να σας βοηθήσουμε, θυμηθείτε πώς μυρίζει το λάδι από το καντηλάκι όταν τελειώνει ή πώς μυρίζει το λάδι που έχετε ξεχάσει για περισσότερο από ένα χρόνο σε κάποιο τενεκέ ή φιάλη. Οι δυσάρεστες οσμές αποτελούν σημαντικό μειονέκτημα του λαδιού και τα προϊόντα με τέτοιες οσμές πρέπει να αποφεύγονται.

Επισήμανση 2η: Πρακτικά, αν οι οσμές είναι δυσάρεστες, η μύτη σας θα «μπουκώσει», θα αρχίσετε να δυσκολεύεστε στην δεύτερη εισπνοή και θα σας «ζητάει» να απομακρυνθείτε από το λάδι.

2ο Βήμα - Γεύση

Βάζετε, σε ένα μικρό ποτήρι το ελαιόλαδο. Η μέθοδος που δοκιμάζουμε το λάδι με το δάκτυλο δεν είναι ικανή για ασφαλή συμπεράσματα. Φροντίζουμε το λάδι να μην είναι παγωμένο κατά τη δοκιμή. Για το λόγο αυτό «αγκαλιάζουμε» το ποτήρι με τις παλάμες μας για 1-2 λεπτά ώστε να αυξηθεί η θερμοκρασία του και να απελευθερωθούν περισσότερα στοιχεία του λαδιού.

Στη συνέχεια δοκιμάστε με μικρές γουλιές και με τη γλώσσα σας γεμίστε όλη τη στοματική σας κοιλότητα. Αρχίστε να νοιώθετε τις γεύσεις πρώτα στη γλώσσα και μετά στον ουρανίσκο σας για 2 δευτερόλεπτα το πολύ, πριν το καταπιείτε.

Στη γεύση σας πρέπει να κυριαρχεί η αίσθηση του παχύρευστου με συνεχή εναλλαγή της γλυκόπικρης γεύσεως. Όταν το λάδι είναι αγουρέλαιο, δηλ. από πράσινο καρπό, κυριαρχεί η πικρή-πικάντικη-πιπεράτη γεύση και είναι χαρακτηριστικό της «κορωνέϊκης» ποικιλίας. Αντιθέτως κυριαρχεί περισσότερο η γλυκιά γεύση όταν ο καρπός είναι ώριμος και μαύρος και συνήθως είναι χαρακτηριστικό της ποικιλίας «Μανάκι».

Επισήμανση 1η: Η πικρή-πικάντικη-πιπεράτη γεύση του αγουρέλαιου είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα των εξαιρετικών παρθένων ελαιολάδων και σε καμία περίπτωση, πάντως, δεν θεωρείται ελάττωμα. Αντιθέτως, πρέπει να γνωρίζετε ότι τα αγουρέλαια όχι μόνο είναι πιο ανθεκτικά αλλά περιέχουν περισσότερα πολύτιμα συστατικά καθώς και περισσότερες αντιοξειδωτικές ουσίες, οι οποίες ως γνωστών είναι αντικαρκινικές.

Επισήμανση 2η: Καθώς καταπίνετε το λάδι μπορεί να αισθανθείτε ένα ελαφρύ «κάψιμο» στο λαιμό μας. Αυτό δεν έχει καμία σχέση με την ταγκίλα που θα σας αναφέρουμε πιο κάτω. Δεν πρέπει να σας ενοχλήσει καθόλου και ούτε να το λάβετε υπ” όψιν σας διότι όλα τα φρέσκα ελαιόλαδα (περισσότερο ή λιγότερο) θα σας αφήσουν για λίγο αυτή την αίσθηση.

Αντιθέτως, αν στη γεύση σας αισθάνεστε δυσάρεστη «ταγκίλα» ή «τσούξιμο». Για ευκολία θυμηθείτε, τι γεύση έχει το λάδι που βγαίνει στο πιάτο από τηγανισμένες μπριζόλες αν τις φάτε την επομένη ημέρα, ή φέρτε στο νου σας, όταν φάτε κακής ποιότητος τυρόπιτα, μπουγάτσα κλπ.

Αν νοιώσετε στο στόμα σας δυνατή και αφόρητη πικρή γεύση, όπως όταν καταπίνετε ένα πικρό φάρμακο ή γκράπες (γρέϊπ-φρουτ) χωρίς ζάχαρη…

Αν σας βγαίνει στη γλώσσα, στον ουρανίσκο ή στα χείλη αίσθηση από παλιόνερα, λιπαντικά, απορρυπαντικά…

Τότε πρόκειται για οτιδήποτε άλλο εκτός από εξαιρετικό παρθένο ελαιόλαδο και καλό είναι να το αποφύγετε.

3ο Βήμα - Χρώμα

Ενώ το χρώμα δεν αποτελεί άμεσο κριτήριο της ποιότητος του ελαιολάδου εντούτοις από αυτό καταλαβαίνουμε αν το ελαιόλαδο είναι φρέσκιας σοδειάς.

Το χρώμα, είτε πρασινωπό είτε χρυσοκίτρινο, στα φρέσκα ελαιόλαδα είναι πολύ έντονο, ζωηρό και ζωντανό με μια ελαφρά διάθλαση όταν φωτίζεται, σαν μια απαλή θαμπάδα (όχι θολούρα).

Αντιθέτως, αν το λάδι έχει εκτεθεί σε μεγάλες θερμοκρασίες, ειδικά το καλοκαίρι, είτε έχει παλιώσει (δεν γίνεται όπως το παλιό κρασί), τότε «κόβει», δηλ. το χρώμα και η πυκνότητά του αδυνατίζουν. Το λάδι γίνεται τόσο διάφανο που βλέπεις μέσα από το μπουκάλι, σαν να σας δίνει την αίσθηση του χρωματισμένου νερού.