Τρίτη 21 Απριλίου 2020

Με φειδώ οι δηλώσεις για την 21η Απριλίου 1967


Σε κάθε εποχή διαμορφώνονται ιδιαίτερες συνθήκες που επιβάλλουν την καταστρατήγηση του Συντάγματος, τη λήψη μέτρων και την επιβολή περιορισμών στην ελεύθερη έκφραση και στην ελεύθερη κίνηση των πολιτών. Τέτοιες συνθήκες διαμορφώθηκαν τον Απρίλιο του 1967, τον Απρίλιο του 2010, τον Απρίλιο του 2015 και τον φετινό Απρίλιο του 2020. Και μην διανοηθεί κανείς να μου πει ότι συμβαίνει κάτι διαφορετικό γιατί τις έζησα και έχω ιδίαν άποψη και για τις τέσσερις ενδεικτικές περιπτώσεις. Και από την ΝΔ, και από το ΠΑΣΟΚ, και από τον ΣΥΡΙΖΑ, ακολουθήθηκαν στα δύσκολα, οι ίδιες πρακτικές από την μεταπολίτευση και δώθε, με αυτές που εφάρμοσαν οι πρωταγωνιστές της 21ης Απριλίου. Για αυτό ας πάψει να κομπορρημονεί και ας είναι ιδιαιτέρως προσεκτικό το πολιτικό ιερατείο στις σημερινές καθιερωμένες δηλώσεις του. Η χώρα πορεύεται εις το διηνεκές με προεδρικά διατάγματα, αντισυνταγματικούς νόμους και άγρια καταστολή. Έχει απολεσθεί το άλλοθι των πρώτων μεταπολιτευτικών ετών. Όσοι μέμφονται την 21η Απριλίου, εγκατέστησαν στη χώρα μια άλλου είδους δικτατορία με κοινοβουλευτικό μανδύα.  

Κυριακή 19 Απριλίου 2020

Χριστός Ανέστη!!!


Ανάσταση με τις εκκλησίες δίχως κόσμο. Ανάσταση δίχως τις χαρμόσυνες κωδωνοκρουσίες. Ανάσταση δίχως κροτίδες και βεγγαλικά. Ανάσταση δίχως τον κόσμο να κατακλύζει τους δρόμους και τις πλατείες κρατώντας τις λαμπάδες με το Άγιο Φως. Ανάσταση μοναχική, σεμνότητας και ταπεινότητας, μέσα στην καρδιά μας. Στις δύσκολες συνθήκες ο Θεός μας ομιλεί ευγλωττώτερα, μας περιβάλλει με το δώρο της επιστροφής προς Εκείνον, μας επιτρέπει να Τον αναζητήσουμε με περισσότερο και ειλικρινέστερο ένθεο πόθο.  Με την Ανάσταση του Κυρίου θα έλθει και το φως στο σκοτάδι του κορονοϊού. Φίλες και φίλοι σε όλον τον κόσμο το Θείον Φως ας φωτίζει τις μοναχικές διαδρομές μας. Χριστός Ανέστη! 







Παρασκευή 17 Απριλίου 2020

Ω γλυκύ μου έαρ, γλυκύτατόν μου Τέκνον!!!


Ευλογία από τον άδειο ναό της Αγίας Παρασκευής Δάσους Χαϊδαρίου!


Αυτή η βραδιά είναι ανεπανάληπτη.
Αυτή την βραδιά δεν την φανταζόμουν ούτε στον πιο τρελό μου εφιάλτη.
Άδεια εκκλησία αυτές τις μέρες.
Ακολουθία χωρίς ακόλουθους...
Ζούμε οι χριστιανοί για την υπακοή.
Καί πάλι αυτό θα κάναμε.
Ότι ήδη κάνουμε.
Με την καρδιά μας.
Μια καρδιά που πονά.
Που αιμορραγεί.
Δεν υπάρχουν λόγια.
Ίσως δεν χρειάζονται κιόλας.
Με ταπεινωμένο βλέμμα γονατιστοί να προσευχηθούμε.
Να φωνάζει η ψυχή βοήθεια!!
Βοήθεια, όπως αυτός που πνίγεται στη θάλασσα γιατί δεν ξέρει να κολυμπά!!!
Βοήθεια Κύριε!
Μην πνιγώ σε σκέψεις...
Μην πνιγώ σε λογισμούς...
Μην πνιγώ σε υποθέσεις...
Μην πνιγώ από τίς αμαρτίες μου...
Μην πνιγώ από τα λάθη μου...
Μην πνιγώ από τίς κατακρίσεις μου...
Μην πνιγώ από τον εγωισμό μου...
Ας πνίξω στα δάκρυα τα άχραντα πόδια Σου ως άλλη αμαρτωλή ας μοιάσει η ψυχή μου..
Ας πνίξω με λυγμούς τον τάφο Σου Χριστέ μου..
Ας πνίξω με ύμνους την προσμονή της νίκης Σου!!!
Αξίωσε με μέσα σε τούτη τη δίνη των πραγμάτων, των δεδομένων, του πόνου, του φόβου, της θλίψης να σε μιμηθώ τούτη την ώρα και να σταυρώσω και γω τα πάθη μου!!
Αλλοίωσε με Κύριε.. κάνε μου τα δάκρυα χαρά!
Κάνε μου τον πόνο της ψυχής ελπίδα!!
Έλα Κύριε, μην αργείς φέτος να αναστηθείς...
Ρίξε το φώς Σου στα σκοτάδια μου...
Ρίξε το φως Σου το αναστάσιμο στο σκοτάδι του μυαλού μου, στο σκοτάδι της ψυχής μου, στο σκοτάδι της ζωής μου, στο σκοτάδι που το εγώ μου βλέπει τόσο ασφυκτικά γύρω του...
Ανάστα Κύριε!!!
Αξίωσε με μιας ακτίνας έστω..
Είναι ικανή να με αναστήσει..
Και μένα τον αμαρτωλό, ανάξιο και εγωιστή.
Μη αποτρέψεις το πρόσωπο Σου Κύριε..
Ανάστα Κύριε και για μένα, δεν το αξίζω αλλά ομολογώ, δεν μπορώ να ζήσω χωρίς το φώς της Αναστάσεως Σου.
Δος μου Κύριε φως Αναστάσεως να πάψω να φοβάμαι, συγχώρα μου την απιστία...
Ανάστα Κύριε!!! βοήθησόν με....

Καλή μας Ανάσταση καλά μου παιδιά, φίλοι, συνοδοιπόροι...

π. Θ. Σ.

Πέμπτη 16 Απριλίου 2020

Απόψε ο Χριστός μόνος στο σταυρό!!!


Απόψε προσκυνάμε τον εσταυρωμένο.
Απόψε ο Χριστός μόνος στο σταυρό.
Απόψε Τον συντροφεύουν οι προσευχές μας.
Απόψε και πάλι το χτες έγινε σήμερα προσμένοντας το αύριο.
Απόψε σας εύχομαι να συσταυρωθούμε και μεις.
Τα πάθη μας.
Οι αμαρτίες μας.
Οι αδυναμίες μας.
Οι μικρότητές μας.
Οι κατακρίσεις μας.
Ο εγωισμός μας.

Προσκυνάμε Κύριε τα πάθη σου περιμένοντας γρήγορα την Ανάστασή Σου Κύριε.
Γρήγορα....
Μνήσθητί μας και στην βασιλεία Σου.
Σιωπή....

Στέλνω φωτογραφίες από την άδεια ενορία μας.

π. Θεοχάρης
Αγία Παρασκευή Δάσους Χαϊδαρίου



Οι Μεγαλοβδομάδες των παιδικών μου χρόνων στην Παναγίτσα Χαϊδαρίου!!!


Τέτοιες μέρες κάθε χρόνο θυμάμαι τις Μεγαλοβδομάδες της δεκαετίας του εξήντα και του εβδομήντα στην Παναγίτσα στο Χαϊδάρι. Τα πρώτα χρόνια τακτικός εκκλησιασμός με τη μητέρα μου να με κρατάει από το χέρι. Αργότερα, παπαδάκι στο Ιερό πρωί και απόγευμα και ενδιάμεσα μπάλα στο κατηφορικό γηπεδάκι πάνω από την εκκλησία, στο μεγάλο προαύλιο της εκκλησίας και στην πλατεία με το σιντριβάνι και τα ψαράκια. Ο ναός εκείνα τα χρόνια λιτός και απέριττος χωρίς τις σημερινές προσθήκες γύρω-γύρω. Ορατός από τις γύρω γειτονιές με τα πλίθινα χαμόσπιτα και τα λιγοστά διώροφα. Η καμπάνα χτυπούσε και ακουγόταν στο μισό Χαϊδάρι. Το εσωτερικό του ήταν φωτεινό και η μοναδική αγιογραφία ήταν αυτή του Ευαγγελισμού πάνω από το Ιερό για πολλά χρόνια πριν ξεκινήσει ο αγιογράφος Μανώλης Μεταξάκης την αγιογράφιση ολόκληρου του ναού. Θυμάμαι την Μεγάλη Παρασκευή που ένα τσούρμο πιτσιρικάδες δίναμε μάχες για το ποιος θα πάρει σειρά να χτυπήσει τις καμπάνες πένθιμα, ποιος θα κρατήσει το θυμιατό στην περιφορά, ποιος τον Σταυρό και ποιος τα Εξαπτέρυγα. Θυμάμαι κάποια χρονιά που είχε έρθει ο νονός μου ο Τάκης Χαραλαμπόπουλος, από σπουδαία οικογένεια των Αθηνών με καταγωγή από το Κοπανάκι και με έψαχνε στις γύρω αλάνες με μια απαστράπτουσα λευκή Μερσεντές για να μου δώσει την Πασχαλινή λαμπάδα. Θυμάμαι μια Μεγάλη Τετάρτη μεσημέρι να μην με κρατάει το σπίτι και να περιμένω ντυμένος στην πένα στην πλατεία να ανοίξει η εκκλησία για το Ευχέλαιο. Εκείνη τη χρονιά με τις λιγοστές αποταμιεύσεις τους, μου είχαν αγοράσει οι γονείς μου παντελόνι καμπάνα, ζώνη φαρδιά με αγκράφα, πουκάμισο με μοντέρνους γιακάδες, καφέ παπούτσια με τακούνι και ένα ρολόι που το φορούσα έως ότου απολύθηκα από τον στρατό και το έχω ακόμη. Ήταν το πιο ακιβό πράγμα που μου είχαν πάρει και με μεγάλη στέρηση. Θυμάμαι πως έκανε 650 δραχμές στη βιτρίνα του Ωρολογοποιείου στην Ιερά Οδό στο Αιγάλεω πριν τον Εσταυρωμένο. Πρέπει να ήμουν δέκα χρονών εκείνη τη χρονιά. Εκείνα τα δύσκολα χρόνια, που ο πατέρας μου ήταν ολημερίς στη δουλειά, η μητέρα μου με έπαιρνε από το χέρι και πηγαίναμε στην εκκλησία και στην παιδική χαρά, που ήταν εκεί που σήμερα είναι η προτομή του Χρυσοστόμου Σμύρνης. Τώρα που τα αναπολώ όλα αυτά, καταλαβαίνω πως στην εκκλησία έβρισκε παρηγοριά και δύναμη… Θυμάμαι πολλούς από τους ανθρώπους εκείνης της εποχής. Θυμάμαι τον Μαργαρώνη που ήταν φύλακας και κηπουρός μαζί, στην παιδική χαρά, θυμάμαι τον τυροπιτά με τις καυτές τυρόπιτες που τις ζέσταινε επιτόπου αφού η φορητή βιτρίνα του είχε συρτάρι με κάρβουνα. Θυμάμαι τον Μανώλη τον Μέρμηγκα τον νεωκόρο, θυμάμαι πολλούς ιερείς όπως τον παπά Νικόλα, τον παπά Αναστάση, τον παπά Γιώργη, τον παπά Γιώργη Φραγκιαδάκη όταν πρωτοήρθε, τον παπά Σωτήρη, τον παπά Τιμόθεο, τον παπά Φίλιππο, τον παπά Ειρηναίο, και άλλους μετέπειτα… Βέβαια δεν ξεχνώ τον Νικαίας Γεώργιο Παυλίδη και την αγάπη του για τα παιδιά, δεν ξεχνώ τον Πρωτοσύγκελο Παύλο Τσαούσογλου, μετέπειτα Μητροπολίτη Γλυφάδας και την αγάπη του για εμένα, δεν ξεχνώ τον Γεώργιο Λέλη δάσκαλο του κατηχητικού, δεν ξεχνώ ψαλτάδες αηδόνια που υπηρέτησαν τον ναό, και που για όλους αυτούς κάποια στιγμή πρέπει κάτι να προλάβω να γράψω... Μα εκείνη η φιγούρα που έχει μείνει πιστεύω αξέχαστη σε όλα τα παιδιά εκείνης της εποχής είτε είχαν ιδιαίτερη σχέση με την εκκλησία είτε περνούσαν για να ανάψουν ένα κερί τις Κυριακές ή στους Χαιρετισμούς ή την Μεγάλη Εβδομάδα, ήταν ο κουλουράς που έστηνε τον ταμπλά με τα κουλούρια στο πτυσσόμενο καρεκλάκι που πάντα κουβαλούσε μαζί του. Ήταν ο αεικίνητος «Γερούκαλης» όπως τον φωνάζαμε και που για να πω την αλήθεια δεν ξέρω εάν ήταν και το πραγματικό του όνομα. Κουλούρια Θεσσαλονίκης... Γερούκαλης... για περάστε! Παρόλο που δεν ήμασταν τίποτα καλομαθημένοι, ήταν τέτοια η λιγούρα από την εξαντλητική νηστεία που κανένας δεν μπορούσε να αντισταθεί. Συγκινήθηκα όταν πριν λίγα χρόνια είδα την φωτογραφία του στο διαδίκτυο στο φωτογραφικό αρχείο του συμπολίτη μας Γιάννη Ιγγλέση και από τότε έλεγα να γράψω δυο λόγια γι αυτόν. Να που ήρθε η ώρα τώρα τις μέρες του εγκλεισμού μας και της ενδοσκόπησης λόγω κορονοϊού. Εύχομαι να είναι καλά όπου και αν είναι!






Τετάρτη 15 Απριλίου 2020

Το Άγιον Ευχέλαιον!!!

Μεγάλη Τετάρτη σήμερα και, μέσα στις δύσκολες μέρες που ζούμε, στις Εκκλησίες μας τελείται ένα πολύ σημαντικό Μυστήριο, αυτό του Μεγάλου Ευχελαίου που προσφέρει στους πιστούς την ανεκτίμητη ευλογία του Ιησού και του Αγίου Πνεύματος. Φέτος, που θα κάνουμε Πάσχα μακριά από τις Εκκλησίες μας, είναι ίσως πιο αναγκαίο από ποτέ να διατηρήσουμε τη φλόγα της πίστης μας ακέραια και δυνατή. Και να φέρουμε έτσι το πνεύμα της άγιας αυτής ημέρας ως την πόρτα μας, για να μας προστατεύει από κάθε ασθένεια, σωματική και πνευματική, αλλά και από την πανδημία που πλήττει την ανθρωπότητα. Ας συμμετέχουμε, λοιπόν, στο Μυστήριο απ’ το σπίτι μας μέσα σ’ αυτές τις πρωτόγνωρες συνθήκες. Με ένα καντήλι, ένα δοχείο με αλεύρι και επτά κεράκια για τις επτά Ευχές που θα απαλύνουν τον πόνο και θα τονώσουν την ελπίδα μας. Το Ιερό Ευχέλαιο της Μεγάλης Τετάρτης είναι το βάλσαμο που χρειαζόμαστε αυτές τις μέρες!

Το Ευχέλαιο είναι ένα από τα επτά μυστήρια της Εκκλησίας, το οποίο τελείται στο Ναό η στο σπίτι για την ίαση σωματικών και ψυχικών ασθενειών. Το Ευχέλαιο της Μ. Τετάρτης δεν έχει κάποια μαγική επενέργεια στην πνευματική μας ζωή, αλλά είναι μια άρρηκτη αλυσίδα μαζί με τα άλλα Μυστήρια στα οποία θα πρέπει να συμμετέχουμε, π.χ. Εξομολόγηση, Θεία Κοινωνία.

Η σύσταση του Μυστηρίου

Η σύσταση του ευχελαίου, όπως και των υπόλοιπων μυστηρίων, ανάγεται στην Καινή Διαθήκη και μάλιστα την Καθολική Επιστολή Ιακώβου (έ 14-15). Απόδοση στην νεοελληνική: Είναι κάποιος από σας άρρωστος; Να προσκαλέσει τους πρεσβυτέρους της εκκλησίας να προσευχηθούν γι’ αυτόν και να τον αλείψουν με λάδι, επικαλούμενοι το όνομα του Κυρίου. Και η προσευχή που γίνεται με πίστη θα σώσει τον άρρωστο· ο Κύριος θα τον κάνει καλά. Κι αν έχει αμαρτίες, θα του τις συγχωρέσει. Έτσι, η αποστολική παραγγελία αποτέλεσε τη βάση πάνω στην οποία θεμελιώθηκε η πίστη και η τελετουργική πράξη της Εκκλησίας. Τελετουργοί του φιλανθρώπου τούτου μυστηρίου είναι οι πρεσβύτεροι της Εκκλησίας, προσκαλούμενοι για τον σκοπό αυτό στην οικία του αρρώστου χριστιανού. Πλησίον του ασθενούς προσεύχονται θερμά. Επικαλούνται τη χάρη του Παναγίου Πνεύματος για να ευλογηθεί το λάδι που παρατίθεται. Και στη συνέχεια αλείφουν τον άρρωστο χριστιανό με το ευλογημένο πλέον έλαιο. Η επάλειψη με το ευλογημένο έλαιο, σώζει τον άρρωστο.

Η τέλεση του Μυστηρίου

Η ακολουθία του ευχελαίου τελείται «εις ίασιν ψυχής τε και σώματος». Σύμφωνα με τη διδασκαλία της Εκκλησίας μας, η σωματική ασθένεια θεωρείται ως ο πικρός καρπός της αμαρτίας. Οποιαδήποτε ασθένεια, ως διαταραχή της αρμονικής λειτουργίας του σώματος, οφείλεται σε πνευματικά αίτια και κυρίως στη διαταραχή των σχέσεων του ανθρώπου με τον Θεό. Στα ιερά κείμενα δεν παρουσιάζεται μόνο η στενή σύνδεση της ασθένειας με την αμαρτία αλλά συγχρόνως υποδεικνύεται και ο τρόπος της θεραπείας: η ειλικρινής μετάνοια και η επιστροφή στον Θεό.

Τα ορατά στοιχεία του Ευχελαίου

Για την τέλεση του μυστηρίου τοποθετείται πάνω σε κάποιο τραπέζι το ευαγγέλιο, μικρή εικόνα του Χριστού, κανδήλα αναμμένη και δοχείο με αλεύρι, δίπλα στο οποίο ανάβονται επτά κεριά. Η κανδήλα πρέπει να είναι καθαρή και μέσα τοποθετείται αγνό λάδι, ένδειξη καθαρής και ολοπρόθυμης προσφοράς στον Θεό. Γι’ αυτό και ο καλός Σαμαρείτης στην ομώνυμη παραβολή, περιποιείται στοργικά τον τραυματία ρίχνοντας στις πληγές του λάδι και κρασί. Το λάδι, μετά τις ευχές των ιερέων, δεν είναι πια κοινό λάδι· όπως και στη βάπτιση: το νερό της κολυμβήθρας, μετά τις ευχές του λειτουργού, δεν είναι πια κοινό νερό. Στο τέλος της ακολουθίας γίνεται η χρίση με το αγιασμένο έλαιο. Χρίεται σταυροειδώς το μέτωπο, το σαγόνι, οι δύο παρειές και τα χέρια μέσα στην παλάμη και στο εξωτερικό τους μέρος. Μ’ αυτή την χρίση, ζητούμε από τον Κύριο να θεραπεύσει το πνεύμα, τις σκέψεις και ολόκληρο τον εσωτερικό μας κόσμο. Ακόμη, να δίνει δύναμη σ’ εκείνα τα μέλη του σώματος με τα οποία κάνουμε τις περισσότερες πράξεις· (π.χ. τα χέρια είναι τα μέλη που εκτελούν τις εντολές του μυαλού μας).

Παρεξηγημένες εκδοχές του Μυστηρίου

1. Πρώτα απ όλα, ορισμένοι θεωρούν ότι με την συγχωρητική ευχή του ευχελαίου αναπληρώνουν την εξομολόγηση, που δεν κάνουν για διάφορους λόγους. Η συγχωρητική ευχή του ευχελαίου δεν καταργεί την εξομολόγηση. Η συγχώρηση των αμαρτιών, που παρέχεται στο μυστήριο του ευχελαίου, δεν αναφέρεται στα αμαρτήματα που γνωρίζουμε και δεν εξομολογούμαστε, αλλά σε όσα μικρά ξεχάσαμε η αγνοούμε. Διότι κανένα μυστήριο της Εκκλησίας δεν αναιρεί το άλλο, αλλά το ένα συμπληρώνει το άλλο μέσα στο μεγάλο «μυστήριο» της Εκκλησίας.

2. Μία άλλη παρεξήγηση συμβαίνει με το αλεύρι, που χρησιμοποιείται για τη στήριξη των κεριών. Ορισμένοι πιστοί δεν αρκούνται στη χρίση με το αγιασμένο έλαιο, αλλά ζητούν και αλεύρι για διάφορες χρήσεις: να το βάλουν κάτω από το μαξιλάρι του παιδιού τους «για να δείξει ο Θεός το τυχερό τους», η «για να φύγει το κακό από το σπίτι», η για να το αραιώσουν με νερό και να το πιεί ο ασθενής. Επειδή τα παραπάνω εγγίζουν τη δεισιδαιμονία, πρέπει να τονίσουμε ότι το μυστήριο ονομάζεται ευχέλαιο και όχι «ευχάλευρο». Εκείνο που αγιάζεται είναι το λάδι και όχι το αλεύρι.

3. Υπάρχει και μία άλλη παρεξήγηση, που συνιστά σύγχυση του σκοπού του ευχελαίου. Πολλοί ζητούν ευχέλαιο για να εγκαινιάσουν το καινούργιο τους σπίτι η το κατάστημα. Για τα σπίτια, τα καταστήματα, τα οχήματα και όλα τα υπόλοιπα υπάρχουν οι αντίστοιχες αγιαστικές πράξεις. Ακόμη, δεν είναι και λίγοι εκείνοι που ζητούν από τον ιερέα να τελέσει αγιασμό και ευχέλαιο μαζί, πράγμα που δείχνει σύγχυση και παρεξήγηση. Λες και χρειάζεται περισσότερες από μία αγιαστικές πράξεις για να ζητήσουμε τη χάρη του Θεού.

4. Μία άλλη παρεξήγηση συνδέεται με την αντίληψη ότι το ευχέλαιο αφορά τους ετοιμοθάνατους και όσους γενικά βρίσκονται στην τελική φάση της ασθενείας τους. Παρατηρείται άλλοτε μία αποφυγή τελέσεως του ευχελαίου από το φόβο μήπως προκληθεί η επισπευσθεί ο θάνατος του ασθενή. Ο φόβος αυτός, όμως, είναι αδικαιολόγητος. Οι συγγενείς φοβούνται να το πουν στον ασθενή. Ο ασθενής φοβάται να το ζητήσει. Το ευχέλαιο είναι για την υγεία και τη ζωή. Για υγεία και ζωή μιλούν όλες οι αιτήσεις και οι ευχές του μυστηρίου.

Τέλος, είναι δυνατό να διατυπωθεί και μία ένσταση: γιατί δεν θεραπεύει πάντοτε; Το μυστήριο του Ευχελαίου δεν συστάθηκε για να καταργεί κάθε ασθένεια, τον θάνατο και την ιατρική επιστήμη. Πολλές φορές φέρνει έμμεση θεραπεία. Άλλωστε, η θεραπεία εξαρτάται από την πίστη του ανθρώπου. Η ίδια χάρη παρέχεται σε όλους· όλοι όμως δεν θεραπεύονται. Η θεραπεία μπορεί να μην είναι πάντοτε για το ευρύτερο συμφέρον του ανθρώπου. Παραμένει για να παιδαγωγήσει ίσως τον ασθενή και να τον οδηγήσει με βεβαιότητα στην εν Χριστώ σωτηρία· όποτε και πάλι επιτυγχάνεται ο απώτερος σκοπός του μυστηρίου.

Απαραίτητα υλικά

Για το Ευχέλαιο απαραιτήτως χρειάζονται τα παρακάτω:

α) ένα κανδήλι με λάδι ελιάς (και λίγο κόκκινο κρασί)

β) θυμιατό και θυμίαμα

γ) εικόνα του Χριστού η της Παναγίας η κάποιου Αγίου

δ) μία κούπα με αλεύρι προκειμένου έπειτα να ζυμωθεί και να γίνει πρόσφορο

ε) επτά (7) κεράκια όσα είναι και τα Ευαγγέλια που θα αναγνωσθούν στο Ευχέλαιο

στ) τα ονόματα «υπέρ υγείας» των επιτελούντων το Ευχέλαιο

ζ) μία θρυαλλίδα (μπατονέτα) για τη χρίση του αγίου ελαίου.

Το αγιασμένο έλαιο φυλάσσεται και δεν πετιέται! Πρέπει να καίγεται στο κανδήλι μέχρι τέλους. Μετά την πλήρη καύση, η καντηλήθρα και όσα χρησιμοποιηθούν για το καθάρισμα του έσωθεν περιεχομένου, καίγονται σε ασφαλή τόπο.




Τρίτη 14 Απριλίου 2020

Τέτοιες μέρες του 2011 στη Μεσσηνία!!!


Απρίλιος του 2011. Ανοιξιάτικοι περίπατοι στη Μεσσηνία. Ήταν Μεγάλη Εβδομάδα. Τα πρώτα χρόνια των Μνημονίων. Πόσο ανώδυνα δείχνουν μπροστά στο σημερινό δράμα της πανδημίας του κορονοϊού που βιώνει η κοινωνία, η παγκόσμια κοινότητα. Γι αυτό φίλες και φίλοι μην περιμένετε... Αδράξτε τη στιγμή!