Τετάρτη, 17 Σεπτεμβρίου 2014

Δήλωση του Δημάρχου Καλαμάτας σχετικά με το αεροδρόμιο!!!


Ο Δήμαρχος Καλαμάτας Παναγιώτης Νίκας έκανε σήμερα την ακόλουθη δήλωση για το αεροδρόμιο της Καλαμάτας, την οποία και προσυπογράφουμε:

Στο αεροδρόμιο Καλαμάτας, που είναι το ταχύτερα αναπτυσσόμενο αεροδρόμιο της Ελλάδος, δεν έχει γίνει τα τελευταία χρόνια κανένα ουσιαστικό έργο για τη βελτίωση των υποδομών του. Κανένα ουσιαστικό έργο, δηλαδή, για την «πύλη εισόδου» μιας περιοχής, για την οποία υπάρχει αισιοδοξία και αποδείξεις ραγδαίας ανάπτυξης.
Αντίθετα, ανακοινώθηκε με τυμπανοκρουσίες ο εκσυγχρονισμός και η λειτουργία ανταγωνιστικού αεροδρομίου στην Τρίπολη (μισή ώρα απόσταση), κάτι που θα πλήξει καίρια το αεροδρόμιο της Καλαμάτας.
Κι εδώ προκύπτουν τα εύλογα ερωτήματα:
Το ορθό και το λογικό δεν είναι να ολοκληρώνουμε τις στοιχειώδεις υποδομές σ’ ένα αεροδρόμιο (Καλαμάτας) πριν φτιάξουμε το άλλο (Τρίπολη);
Από ποια μελέτη (τεχνική, οικονομική κ.λπ.) προκύπτει η ανάγκη λειτουργίας αεροδρομίου (Τρίπολη) σε μισή ώρα απόσταση (Καλαμάτα);
Η επιλογή της διαδικασίας ΣΔΙΤ (Σύμπραξη Δημοσίου – Ιδιωτικού Τομέα) σημαίνει ότι και το κράτος πρέπει να βάλει χρήματα. Δηλαδή, για το αεροδρόμιο της Τρίπολης υπάρχουν χρήματα και γι’ αυτό της Καλαμάτας δεν υπάρχουν;
Οι χθεσινές ανακοινώσεις για το αεροδρόμιο της Τρίπολης, όποια στόχευση κι αν έχουν, δεν μπορεί να είναι αποδεκτές και, δυστυχώς, αποδεικνύουν πως η οικονομική κρίση σε τίποτε δεν μας έχει διδάξει (προγραμματισμός, διαχείριση πόρων, αιτιολόγηση αποφάσεων κ.λπ.).
Θεωρώ πως όλοι οι αιρετοί του τόπου μας πρέπει να εκφράσουν ΕΥΘΕΩΣ την άποψή τους γι’ αυτό το θέμα.

Τρίτη, 16 Σεπτεμβρίου 2014

Ο υπερβάλλων ζήλος εκθέτει ανεπανόρθωτα...


ΕΛΚΕ ΕΛΠΕ

15/09/14

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Συναδέλφισσα, συνάδελφε
Η ελευθερία της σκέψης και της διακίνησης ιδεών αποτελεί συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα του κάθε Έλληνα πολίτη. Παράλληλα και σε συνδυασμό με τον εσχάτως απειλούμενο και στοχοποιημένο νόμο Ν.1264/82, κατοχυρώνεται και προστατεύεται η ελευθερία συνδικαλιστικής δράσης στους χώρους δουλειάς. Φαινόμενα που είχαν εκλείψει εδώ και δεκαετίες αρχίζουν δειλά δειλά να κάνουν την εμφάνισή τους, δίνοντας το στίγμα του τι πρόκειται να επακολουθήσει στο άμεσο μέλλον.
Το γεγονός που παρουσιάστηκε προσφάτως, δηλ. να βαθμολογηθεί δυσμενώς συνάδελφος με αιτιολογία τη συνδικαλιστική του δράση, χαρακτηρίζει τη νέα τάξη πραγμάτων που η εργοδοσία θέλει να επιβάλλει στις πλάτες των εργαζομένων, στηριζόμενη στις μνημονιακές πολιτικές που ρημάζουν τη χώρα.
Χρησιμοποιώντας ως άλλοθι την απαξίωση των θεσμών του συνδικαλισμού που επιβάλλουν οι κυβερνώντες έτσι ώστε να διασπούν το αρραγές μέτωπο των εργαζομένων δίνουν την ευκαιρία στους μηχανισμούς της εργοδοσίας να εγκαθιδρύσουν το νέο «status quo». Ο διαγκωνισμός φιλόδοξων στελεχών που προκειμένου να φανούν αρεστοί στα ψηλότερα κλιμάκια της ιεραρχίας, οδηγούνται σε παραβατικές συμπεριφορές, είναι κάτι το οποίο δεν πρόκειται να ανεχθούμε.
Καταγγέλλουμε τέτοια νοσηρά φαινόμενα και δηλώνουμε αποφασισμένοι να υπερασπιστούμε την άσκηση κάθε νόμιμης συνδικαλιστικής δράσης, το σεβασμό σε θεσμούς και πρόσωπα, το δικαίωμα στην εργασία. Ότι αφορά έναν, αφορά όλους.

Η ΕΝΟΤΗΤΑ ΕΙΝΑΙ Η ΔΥΝΑΜΗ ΜΑΣ

ΕΛΚΕ ΕΛΠΕ

Όποιοι κι αν τα έκαναν στον Μελιγαλά δεν έχουν μυαλό κουκούτσι....


Βεβήλωση Πηγάδας Μελιγαλά!





Κυριακή, 14 Σεπτεμβρίου 2014

Η Εορτή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού στο Αιγάλεω!!!


Δανεισθήκαμε πρόσφατα από τον πατέρα Γεώργιο, ιερέα του Ιερού Ναού Υψώσεως Τιμίου Σταυρού, ένα πολύ κατατοπιστικό βιβλίο, σχετικά με το ιστορικό ανέγερσης της μεγαλύτερης εκκλησίας του Αιγάλεω, του "Εσταυρωμένου", όπως είναι ευρύτατα γνωστή. Το φυλλάδιο εκδόθηκε στα 1985, με ευθύνη της Ιεράς Μητρόπολης Νικαίας, επί τη ευκαιρία συμπληρώσεως 40 ετών από τη θεμελίωση του Ναού, που έλαβε χώρα στις 4 Σεπτεμβρίου του 1945.
Το Αιγάλεω, είχε σαν πρώτους κατοίκους του εργάτες του "μπαρουτάδικου" εργοστασίου, όπως αναφέρει σχετικά και το πόνημα αυτό. Τους εργάτες είχε μεταφέρει εδώ από ολόκληρη την Ελλάδα, αλλά κυρίως από την Πελοπόννησο, η Εταιρεία στην οποία ανήκε η βιομηχανία εκείνη. Γύρω στα 1930, σύμφωνα πάντα με τα γραφόμενα στην πολύτιμη αυτή πηγή που ήρθε εις γνώση μας, δημιουργήθηκε ο πρώτος προσφυγικός συνοικισμός, πλάι στα σπιτάκια των προαναφερομένων εργατοτεχνιτών, μεταξύ των σημερινών οδών Θηβών, Ρήγα Φεραίου, Γρηγορίου Κυδωνιών, Μάκρης, Σμύρνης, Κερασούντος και Αδριανουπόλεως.
Η ονομασία του οικισμού, από "Πυριτιδοποιείον" που ήταν μέχρι τότε, ή απλούστερα "Μπαρουτάδικον" αλλάζει σε "Νέες Κυδωνίες", προφανώς λόγω της πλεονάζουσας πληθυσμιακής προσθήκης από το Αϊβαλί της Μικράς Ασίας. Και πράγματι, σε Βασιλικό Διάταγμα του 1935, σχετικά με το αρχικό σχέδιο πόλης του (μετέπειτα) Αιγάλεω, αυτή την ονομασία βρίσκουμε καταγεγραμμένη, "Νέαι Κυδωνίαι". Η συνοικία αριθμούσε, τότε, περίπου 5.000 ψυχές, που εξυπηρετούσαν τις θρησκευτικές τους ανάγκες στον υπάρχοντα, μικρό Ι.Ν. Αγίου Κωνσταντίνου και Ελένης, απέναντι από το "μπαρουτάδικο", κοντά στον σημερινό αλλά επί της Ιεράς Οδού, 100 μόλις τετραγωνικών μέτρων.
Και ενώ νέες εισροές κατοίκων σημειώνονται κατά τα έτη 1932, 1934 και αργότερα, εκδίδονται ειδικά ρυμοτομικά διατάγματα του Υπουργείου Κοινωνικής Πρόνοιας, που προβλέπουν χώρο για ανέγερση Ι.Ν. στο βόρειο τμήμα της κεντρικής Πλατείας της πόλης, το σημερινό τετράγωνο των 5.500 μ2. Το έτος 1933 στήθηκε μια ξύλινη παράγκα από καδρόνια, τάβλες και μισόταβλες και στέγη κεραμοσκεπή με ένα πρόχειρο καμπαναριό. Από αυτό το μικρό καμπαναριό, ο αιγαλιώτικος λαός δέχθηκε το χαρμόσυνο μήνυμα της Αναστάσεως στη δική του εκκλησία, από τον ιερομόναχο Νικόδημο, που καταγόταν από τα Αλάτσατα της Μικρασίας, το Πάσχα εκείνης της χρονιάς.
Την επόμενη χρονιά (1934) στη θέση της αρχικής παράγκας κτίσθηκε με τούβλα μια απλή Βασιλική, με υπερυψωμένο το κεντρικό της τμήμα, με κολώνες επίσης από τούβλα και με κεραμοσκεπή, ξανά στέγη. Αυτός ο δεύτερος Ναός που δημιουργήθηκε, πλέον "Υψώσεως Τιμίου Σταυρού", εξυπηρέτησε τις ανάγκες των πιστών μέχρι και το Σεπτέμβριο του 1945, οπότε θεμελιώθηκε ο οριστικός Ναός.
Σε κοινή σύσκεψη του Εκκλησιαστικού Συμβουλίου και της Ερανικής Επιτροπής, εκλέχθηκε μια τριμελής επιτροπή που ασχολήθηκε με την επεξεργασία και επιλογή του τελικού σχεδίου του οικοδομήματος. Το έργο αυτό, ανατέθηκε σε έναν διαπρεπή επιστήμονα της εποχής, τον αρχιτέκτονα Γεώργιο Νομικό. Αυτός, υπέβαλε την τελική του πρόταση, ένα σχέδιο βυζαντινού ρυθμού, ένα είδος ανάμεσα σε τύπο παρόμοιο της Μονής Δαφνίου και της Παντάνασσας του Μυστρά, που έγινε αμέσως αποδεκτό.
Στη θεμελίωση του Ναού μας, το "παρών" έδωσαν σημαντικότατες παρουσίες εκείνου του καιρού, όπως ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδας-Αντιβασιλέας Δαμασκηνός Παπανδρέου, ο μητροπολίτης Αργυροκάστρου Παντελεήμων, ο οποίος και τέλεσε τον Αγιασμό της κατάθεσης του θεμελίου λίθου, εκπρόσωποι των τοπικών διοικητικών και αστυνομικών αρχών και πλήθος κόσμου. Το θεμέλιο λίθο τοποθέτησε ο ίδιος ο Αρχιεπίσκοπος που μάλιστα υπέγραψε σε σχετικό βιβλίο που ανοίχθηκε σαν πρώτος δωρητής και αμέσως άρχισαν οι προσφορές χρηματικών ποσών από τους παρισταμένους.
Τις επόμενες ημέρες, συνεργεία εθελοντών περιέτρεξαν όχι μόνο το Αιγάλεω αλλά και άλλες περιοχές της Αθήνας, συλλέγοντας οικονομικές συνεισφορές και οργανώνοντας τις δωρεές. Σε μια μάλιστα ένδειξη αναγνώρισης της πάνδημης ανταπόκρισης την οποία συνάντησε η προσπάθεια, αποφασίσθηκε στο βιβλίο δωρητών να μην καταχωρηθούν καθόλου ονοματεπώνυμα.
Τα εγκαίνια του Ναού τελούνται στις 17 Οκτωβρίου του 1965, από τον Επίσκοπο Χρυσόστομο Θέμελη, βοηθό του τότε Αρχιεπισκόπου και μετέπειτα μητροπολίτη Μεσσηνίας. Το έτος 1982 ολοκληρώθηκε και η εγκατάσταση του συστήματος κεντρικής θέρμανσης, ενώ δυο χρόνια αργότερα μαρμαροστρώθηκαν ο γυναικωνίτης, τα δυο κλιμακοστάσια που οδηγούν σε αυτόν, καθώς και το κατανυκτικό ναΰδριο του Αγίου Γρηγορίου Παλαμά.
Ο συμβολισμός του Ναού.
Ο τρούλος της εκκλησίας μας με τις γραμμές του, αποδίδει την κατιούσα θέληση της Θείας Αγάπης, ενώ με τη σφαιρικότητά του σμίγει όλους τους ανθρώπους, σε ευλαβική Ένωση.

Εικόνες από τον Πανηγυρικό Εσπερινό της παραμονής στον Εσταυρωμένο του Αιγάλεω!!!






Σάββατο, 13 Σεπτεμβρίου 2014

Οι εργαζόμενοι προ των ευθυνών τους... ΣΚΕΕΠ: "οι εργαζόμενοι ψήφισαν"!!!


ΣΚΕΕΠ

12.09.2014

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Συναδέλφισσες, συνάδελφοι,

Στις 05.09.2014 πραγματοποιήθηκε Δ.Σ. του Σωματείου στην αίθουσα του ΠΕ.ΣΥ ΒΕΘ. Η ατζέντα περιελάμβανε πληθώρα θεμάτων, μιας και οι εργαζόμενοι ψήφισαν να γίνεται Δ.Σ. κάθε δύο μήνες αντί ενός, σύμφωνα με το ισχύον Καταστατικό. Θα αναφερθούμε στα κυρίαρχα θέματα που είναι τα ακόλουθα:

Αρνητική αξιολόγηση συναδέλφου λόγω συνδικαλιστικής δράσης.

Η σε κάθε περίπτωση απαράδεκτη ενέργεια της Εργοδοσίας δεν αφορά μόνο τον συν. Χριστίδη, αφορά όλους μας. Κάθε συνάδελφος αξιολογείται από τους ανωτέρους του για τις γνώσεις του, το ενδιαφέρον του, την προσφορά του και την απόδοση του στην εργασία του. Για την συνδικαλιστική του δράση ''αξιολογείται'' από τους συναδέλφους του σε καθημερινή βάση. Αυτή η ενέργεια της Διοίκησης φανερώνει προσπάθεια ''εκφοβισμού και εξαγοράς φιλοσοφίας'' και δεν θα μείνει αναπάντητη. Ενημερωθήκαμε από το Προεδρείο ότι προτίθεται να αποστείλει εξώδικη διαμαρτυρία προς την Εταιρεία και ότι θα προχωρήσει στην έκδοση Δελτίου Τύπου. Συμφωνήσαμε, περιμένουμε την υλοποίηση των παραπάνω και απαιτούμε την ίδια στάση να υπάρχει και για το σύστημα αξιολόγησης, όπου επιχειρείται να εφαρμόζεται από πολλούς σαν μόνιμος μηχανισμός ρουσφετιών, για να λειτουργεί πιεστικά στο σύνολο της εργασίας σε νέες ανατροπές στα εργασιακά δικαιώματα και στους μισθούς.

Μετακίνηση συναδέλφων με λεωφορεία.

Η αρνητική εξέλιξη της μείωσης του αριθμού των δρομολογίων των λεωφορείων πηγάζει από την Σύμβαση, την οποία οι εργαζόμενοι ψήφισαν όπως ορθά έσπευσε να μας υπενθυμίσει ο Πρόεδρος του ΠΣΕΕΠ. Όμως και αυτός ο σχεδιασμός που έκανε η κοινή επιτροπή Διοίκησης – Σωματείου έφερε τα αποτελέσματα που ζούμε σήμερα. Η εικόνα συναδέλφων στην Εθνική Οδό να περιμένουν 40 λεπτά μετά την ολοκλήρωση του ωραρίου τους το λεωφορείο αποτελεί κατάντια για το Συνδικάτο και δεν τιμά κανένα μας. Την μεγαλύτερη αλήθεια ανέφερε ο Β΄ Αντιπρόεδρος (Χρ. Παπουτσής) και μέλος της επιτροπής των λεωφορείων παραδεχόμενος ότι ''αυτά μπορούσαμε, αυτά κάναμε''!

Οργανογράμματα

Δόθηκε σήμα για την επανεκκίνηση του δήθεν διαλόγου, τον οποίο οι εργαζόμενοι ψήφισαν για τα Οργανογράμματα και σύμφωνα με την δήλωση του Προέδρου του ΠΣΕΕΠ τα νέα οργανογράμματα θα είναι ''plus''. Βαρεθήκαμε πια την πεπατημένη στρατηγική που ακολουθούν από κοινού Προεδρείο και Εργοδοσία, να μας παρουσιάζουν με μαξιμαλιστικό τρόπο, συμφωνημένες περικοπές και μετά να πανηγυρίζουν ότι δήθεν έδωσαν μάχη, επιχειρηματολογώντας κιόλας για να είναι σίγουροι ότι φόβισαν τους εργαζόμενους στην λογική του δεν βλέπετε τι γίνεται γύρω μας. Δηλαδή να κόβονται αρχικά 20 από τα 40 και μετά να πανηγυρίζουν ότι τάχα είναι μεγάλη επιτυχία πως τα 20 καταφέραμε να είναι 23. Έλεος πια!!!! Τα έργα τους τα αφήνουμε στην κρίση σας.

Εκκαθαριστικό Μισθοδοσίας

Προφανώς είναι αναφαίρετο δικαίωμα της Εταιρείας να αποστέλλει το εκκαθαριστικό μισθοδοσίας με όποιο τρόπο κρίνει εκείνη όπως είναι και υποχρέωση της να ενημερώνει τους εργαζομένους πριν προχωρήσει σε οποιαδήποτε μεταβολή. Η νέα φόρμα μισθοδοσίας που χρησιμοποίησε έχει παραλήψεις και ''πληροφορίες'' που μάλλον έχουν σκοπό την δημιουργία κλίματος επηρεασμού των εργαζομένων. Εμείς βάλαμε ότι η θέση του Συνδικάτου είναι να απαιτήσει από την Εταιρεία να μας αποστέλλεται είτε ηλεκτρονικά είτε με τον παραδοσιακό τρόπο η φόρμα του εκκαθαριστικού μισθοδοσίας που είχαμε μέχρι σήμερα, το οποίο έγινε αποδεκτό από το Δ.Σ.

Συναδέλφισσες, συνάδελφοι,

Η ανεκτικότητα που δείχνει το Προεδρείο του Σωματείου αλλά κι εμείς ως εργαζόμενοι με την στάση μας απέναντι στις διεκδικήσεις της Εταιρείας, της επιτρέπει να διαλύει σιγά σιγά τον κοινωνικό μας ιστό. Είχαμε επισημάνει στο παρελθόν και θα επανέλθουμε και σήμερα ότι πρέπει να αλλάξει η φιλοσοφία του Σωματείου. Πρέπει να δοθεί ένα τέλος στην υποχωρητικότητα, στην ανεκτικότητα και την ''συνδιαλλαγή''. Κι αυτό το τέλος μόνο εμείς οι εργαζόμενοι μπορούμε με την δυναμική μας να το δώσουμε. Ας το κάνουμε όσο είναι καιρός.

ΣΚΕΕΠ


Παρασκευή, 12 Σεπτεμβρίου 2014

Αποθρασύνονται στα ΕΛΠΕ!!!


Αρ. Πρωτ: …269… Ασπρόπυργος 12/09/2014

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Η συνδικαλιστική δράση που ασκείται εντός των ορίων του Συντάγματος, του Νόμου και των συμφωνηθέντων σε κάθε επιχείρηση, πρέπει να διευκολύνεται από την εκάστοτε διοίκηση και δεν μπορεί να αποτελεί λόγο για υπηρεσιακή υποβάθμιση.
Το τελευταίο χρονικά περιστατικό συναδέλφου ο οποίος βαθμολογήθηκε δυσμενώς μόνο και μόνο γιατί άσκησε το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμά του να συνδικαλίζεται, έρχεται να προστεθεί σε μια σειρά παρόμοιων γεγονότων που εμποδίζουν την ελευθερία σκέψης και διακίνησης ιδεών στα ΕΛΠΕ και στοχοποιούν το δικαίωμα των εργαζομένων να υπερασπίζονται τις κατακτήσεις τους. Θέλουμε να πιστεύουμε πως αυτά αποτελούν μεμονωμένα περιστατικά, προερχόμενα από υπερβάλλοντα ζήλο συγκεκριμένων στελεχών και δεν αποτελούν πολιτική της ίδιας της Εταιρείας.
Υπενθυμίζουμε πως οτιδήποτε στραγγαλίζει τη συνδικαλιστική δράση στο χώρο των ΕΛΠΕ, αφορά εν δυνάμει κάθε εργαζόμενο, είτε είναι εκλεγμένος είτε όχι.
Δηλώνουμε προς κάθε κατεύθυνση ότι δεν θα επιτρέψουμε την επανάληψη παρόμοιων φαινομένων και είμαστε αποφασισμένοι να υπερασπιστούμε τη νόμιμη συνδικαλιστική δράση και τη δημοκρατία σε διαδικασίες και θεσμούς.

ΓΙΑ ΤΟ Δ.Σ.
O ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΟΦΘΑΛΜΙΔΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ
Ο ΓΕΝ. ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ ΚΡΟΚΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ

Πέμπτη, 11 Σεπτεμβρίου 2014

Επιστρέφει το τραίνο στη Μεσσήνη!!!


Εικόνες από τις εργασίες αποκατάστασης της σιδηροδρομικής γραμμής Ασπρόχωμα - Μεσσήνη με σκοπό την έναρξη δρομολογίων για το ''Νησιώτικο'' πανηγύρι. Οι εργασίες προχωρούν με ταχύ ρυθμό και ήδη έχει καθαριστεί η γραμμή ως την 120 ΠΕΑ (στρατιωτικό αεροδρόμιο).
Ευχής έργο είναι η γραμμή του προαστιακού Καλαμάτα - Μεσσήνη να συνεχίσει τη λειτουργία της και μετά το πέρας του πανηγυριού. Είναι επιτακτική ανάγκη να εξακολουθεί ο προαστιακός να εξυπηρετεί το επιβατικό κοινό που έχει δείξει πως επιθυμεί διακαώς την επανέναρξη των δρομολογίων αυτών.
Η ομάδα Θέλουμε τον σιδηρόδρομο στην Πελοπόννησο έχει αναλάβει ήδη να δραστηριοποιηθεί προς αυτήν την κατεύθυνση με επιστολές που θα κοινοποιηθούν προς κάθε αρμόδιο φορέα, έντυπο και ηλεκτρονικό μέσο ενημέρωσης, με συνέντευξη που θα δοθεί σε τηλεοπτικό σταθμό της Μεσσηνίας καθώς και με την φυσική παρουσία της στα εγκαίνια του πανηγυριού και στο πρώτο δρομολόγιο τραίνου που θα πραγματοποιηθεί όπου και θα υποβάλλει στους παρευρισκόμενους φορείς τα αιτήματά της.
Καλούμε όσους έλκουν την καταγωγή τους από την περιοχή και θα βρίσκονται τις μέρες αυτές ως επισκέπτες στο πανηγύρι να τιμήσουν με την παρουσία τους το αγαπημένο μας μέσο μεταφοράς και να ενώσουμε τις φωνές μας ώστε το τραίνο της καρδιάς μας να συνεχίζει να σφυρίζει και να κυλά στις ράγες της Μεσσηνίας.

Φωτογραφίες από το σταθμό της Μεσσήνης εδώ!








Τετάρτη, 10 Σεπτεμβρίου 2014

Πες του να πάει να γαμηθεί!!!


Ευχές από την Άννα Καραμανλή στον Υπουργό Οικονομικών!!!

Η βουλευτής της ΝΔ ήταν εκτός εαυτού με τα όσα άκουγε σε ότι αφορά στον ΕΝΦΙΑ. Μάλιστα όλοι οι παρόντες στο επεισόδιο, γιατί υπήρξε επεισόδιο και μάλιστα θερμότατο, περιγράφουν ότι η βουλευτής ήταν εκτός εαυτού και μάλιστα σε σημείο που να κυλούν δάκρυα από τα μάτια της λόγω του εκνευρισμού.
Όλα έγιναν όταν ο σύμβουλος του Υπουργείου Οικονομικών πήγε στα γραφεία της Κ. Ο. της ΝΔ να ενημερώσει τους βουλευτές για τις αλλαγές στον ΕΝΦΙΑ που αποδείχθηκαν... ψαλιδισμένες.
Όπως ήταν φυσικό αμέσως πολλοί βουλευτές τον περικύκλωσαν και άρχισαν να τον βομβαρδίζουν με ερωτήσεις.
Κανείς δεν γνωρίζει εάν ήταν κάποια απάντηση του συμβούλου που έβγαλε εκτός εαυτού τη βουλευτή, όμως όπως σημειώνει η εφημερίδα το Έθνος... ποιος είδε την Άννα Καραμανλή και δεν τη φοβήθηκε.
Δεν ήταν μόνο η ένταση της φωνής της αλλά η έντασή της γενικότερα.
Ωρυόμενη απευθύνθηκε προς τον σύμβουλο του υπουργείου και του είπε χαρακτηριστικά:
Μας έχετε καταστρέψει, δεν μπορούμε να βγούμε στον κόσμο, το μόνο που μας έχει μείνει είναι η αξιοπρέπεια μας.
Το μόνο, λένε, που πρόλαβε να ψελλίσει ο σύμβουλος ήταν:
Γιατί φωνάζετε;
Τότε ήρθε η έκρηξη. Η κ. Καραμανλή με δάκρυα στα μάτια φώναξε:
Είναι ντροπή όλα αυτά που έχετε κάνει και να πάτε να τα πείτε στον Χαρδούβελη. Έλεος πια, να πείτε στον Χαρδούβελη να πάει να γαμηθεί!
...και άλλα πολλά, όπως λένε "γαλλικά" και "γηπεδικά" τα οποία οι υπόλοιποι βουλευτές δεν τόλμησαν να εκστομίσουν.
Όλα αυτά μερικά μόλις 24ωρα μετά την άλλη επίθεση που είχε δεχθεί, καταπρόσωπο μάλιστα, ο κ. Χαρδούβελης στη από τους εμπόρους για τον ΕΝΦΙΑ όπου το μόνο που είχε να πει χαμογελώντας με αμηχανία ήταν πως δεν ήταν δικής του έμπνευσης ο ΕΝΦΙΑ... Βέβαια το γεγονός ότι κλείνει 3 μήνες στο υπουργείο μάλλον το ξεχνάει όπως και το γεγονός ότι ανέλαβε μια καρέκλα χωρίς περίοδο χάριτος.

Βέβαια, ότι εφαρμόζεται σήμερα από την Κυβέρνηση το έχει ψηφίσει και η Άννα!!!

Δευτέρα, 8 Σεπτεμβρίου 2014

Ταξιδεύοντας με μια Αγκαλιά Τραγούδια!!!


Απόψε στην Πλατεία Καραϊσκάκη στο Δημαρχείο Χαϊδαρίου καλωσορίσαμε το Φθινόπωρο και τη Νέα Δημοτική Αρχή της πόλης μας, παρακολουθώντας κάτω από το φως της πανσελήνου μια εξαιρετική συναυλία με τους Γιώργο Υδραίο, Σοφία Μιχαηλίδη, Βάλια Τσιργιώτη και Στάθη Μαραγκό!!! 

Περισσότερες φωτογραφίες εδώ!









Κυριακή, 7 Σεπτεμβρίου 2014

Οι νέοι Αντιδήμαρχοι στο Χαϊδάρι!!!


Δήμαρχος: 
Σελέκος Μιχάλης

Πρόεδρος Δημοτικού Συμβουλίου: 
Παντελάρος Βασίλειος 

Αντιπρόεδρος Δημοτικού Συμβουλίου:
Χαλκιάς Αναστάσιος

Γραμματέας Δημοτικού Συμβουλίου: 
Καρατζαφέρης Βασίλειος

Αντιδήμαρχος Οικονομικών: 
Μοσχονάς Παναγιώτης

Αντιδήμαρχος Τεχνικών Υπηρεσιών: 
Βαρυτιμιάδης Ηλίας

Αντιδήμαρχος Καθαριότητας & Πρασίνου: 
Χουδελούδης Μόσχος

Αντιδήμαρχος Παιδείας & Άθλησης: 
Καραγιάννης Νικόλαος

Αντιδήμαρχος Κοινωνικών Υπηρεσιών: 
Δαουάχερ Ναουάφ


Φιλιατρά: Ο θάνατος μιας πόλης!!!


Πικρές αλήθειες από τον Φιλιατρινό συγγραφέα και δημοσιογράφο Γρηγόρη Χαλιακόπουλο κάποιες από τις οποίες είχαμε διαπιστώσει και εμείς σε παλαιότερη επίσκεψή μας εδώ!

Η ακμή και η παρακμή, δηλαδή, το κορύφωμα μιας εξελίξεως και η προϊούσα ελάττωσή της, αφορούν όλα τα βιολογικά, κοινωνικά, πολιτικά και κυρίως πολιτισμικά φαινόμενα του έμψυχου και υλικού τούτου κόσμου. Στο διάβα των αιώνων, αυτοκρατορίες κυριαρχούν και διαφεντεύουν έθνη, κράτη, λαούς και στην πορεία του χρόνου υποτάσσονται σε άλλες. Ηφαίστεια κοχλάζουν και σκεπάζουν χιλιάδες τετραγωνικά χιλιόμετρα γης και με τον καιρό η καυτή τους λάβα καρβουνιάζει ενώ τα ίδια καθίστανται ανενεργά αξιοθέατα, ως και ζούγκλες με οργιώδη βλάστηση ισοπεδώνονται από μετεωρολογικές ορέξεις φλογοβόλων κεραυνών ή επιλογές ανθρώπινης ιδιοτέλειας. Oλα αυτά δεν εντάσσονται στην διττή θεώρηση «καλώς» ή «κακώς» αλλά κατανοούνται και ενυπάρχουν μέσα από τη διαλεκτική ανάλυση που αιτιολογεί το «γίγνεσθαι» και ορίζει τις παραμέτρους της εξέλιξης και τη διερεύνηση των αντιθέσεων.
Το παρόν άρθρο ίσως ενοχλήσει πολλούς εκ των Φιλιατρινών συμπατριωτών μου, αλλά αδυνατώ να εμποδίσω την πένα που κρατώ, να ενσταλάξει τη σκέψη μου πάνω στο χαρτί. Προσπάθησα αρκετά χρόνια τώρα να ερμηνεύσω, με την αρωγή των κλάδων της Λογικής Επιστήμης, το «Φιλιατρινό ζήτημα» όπως θα το διατυπώσω παρακάτω. Χρησιμοποίησα την επαγωγική σκέψη προσπαθώντας να αντλήσω συμπεράσματα του γενικού εκ του ειδικού. Στηρίχθηκα στην κοινή λογική όπως αποκαλείται ο τρόπος σκέψης και η καταγεγραμμένη αντίληψη κανόνων ζωής, που η πλειοψηφία κάθε εποχής νομιμοποιεί και ταξινομεί ως αποδεκτά. Επί πλέον δε, ενίσχυσα τον επιδιωκόμενο σκοπό μου με την παραγωγική λογική, εξάγοντας συμπεράσματα για το ειδικό από το γενικό.
Δυστυχώς απέτυχα οικτρά! Το ακανθώδες ζήτημα της γενέτειράς μου ούτε καν κατόρθωσα να προσεγγίσω. Δηλαδή, πώς μπορεί μια πόλη να αυτοκαταστρέφεται καθημερινά και οι πολίτες της να βιώνουν την αυτοκαταστροφή της ως πολιτισμική εξέλιξη!
Είθισται οι πόλεις όπου γης, με τη σφραγίδα των ανθρώπων τους, κάποιες εποχές να μεγαλουργούν, να δοξάζονται, να φημίζονται για τις ομορφιές και τα κάλλη τους και κάποιες άλλες χρονικές περιόδους να παραμένουν στάσιμες ή να ολισθαίνουν στον κατήφορο μιας παρακμάζουσας σχέσης. Σε όλες όμως ανεξαιρέτως τις εκδοχές και περιστάσεις, οι κάτοικοι της όποιας πόλης έχουν ιδίαν αντίληψη της ανοδικής ή καθοδικής πορείας της. Είτε ως γενέτειρα την αντιλαμβάνονται, είτε ως πολιτογραφημένοι δημότες που την επέλεξαν πατρίδα τους με επίκτητα συναισθηματικά φορτία, δύνανται με μια τους λέξη να σου εκφράσουν την κατάσταση που επικρατεί στον τόπο τους.
Η περίπτωση των Φιλιατρών, ήγουν, των Φιλιατρινών, αποτελεί μοναδικό φαινόμενο σε όλο τον πλανήτη. Αναρωτήθηκα πάμπολλες φορές αν υπάρχουν ευθύνες στο πόσιμο ύδωρ! Ίσως τα πηγάδια μας στο όχι και μακρινό παρελθόν να εμπεριείχαν συστατικά που να μας επέφεραν διανοητική σύγχυση. Οι παλαιοί σωλήνες αμιάντου στο δίκτυο της ύδρευσής μας ενδεχομένως να αιτιολογούσαν επαμφοτερίζουσες συμπεριφορές και ψυχοσωματικές διαταραχές, αλλά δυστυχώς και με την πόσιν του εμφιαλωμένου καθάριου νερού η αποκοτιά μας παραμένει η αυτή και ισχυρότερη.
Τι συμβαίνει όμως με αυτή την μεσσηνιακή πόλη που κάποτε άκμαζε σε βαθμό να αποτελεί την βάση της κοινωνικής, οικονομικής και πολιτισμικής εξέλιξης της νοτιοδυτικής Πελοποννήσου; Σαφώς και υπάρχουν εκατοντάδες απαντήσεις που μπορεί να δώσει ο κάθε Φιλιατρινός, για τα «πώς» και τα «γιατί». Η αλήθεια όμως βρίσκεται στο κέντρο της πλατείας της και ικετεύει με στεντόρεια φωνή: «SOS».
Ένα από τα πλέον εξαιρετικά βενετσιάνικα σιντριβάνια του 19ου αιώνα σήμερα αποτελεί το βραδινό υπαίθριο ουρητήριο της πόλης. Σιντριβάνι βοθροπήγαδο!
Ποιας πόλης όμως; Εκείνης που, μέχρι το 1886 που ο τρομερός σεισμός την κατέστρεψε, πρόλαβε να γνωρίσει την πιο μεγάλη οικονομική και κοινωνική ακμή μετά την Πάτρα και τον Πύργο. «Στα αρχοντικά της υπήρχε αφάνταστη χλιδή και πλούτος, που προκαλούσε το θαυμασμό των Ευρωπαίων περιηγητών, που την επισκέπτονταν. Επίπλωση κι εσωτερική διακόσμηση, που συναγωνίζονταν σε πολυτέλεια τα πλουσιότερα σπίτια των μεγάλων ευρωπαϊκών αστικών κέντρων της εποχής. Οι άρχοντες φορούσαν χρυσοκέντητες στολές. Οι αρχόντισσες το ίδιο. Πολλές μάλιστα ντύνονταν κατά τον ευρωπαϊκό συρμό. Το εμπόριο τότε διεξάγονταν από τα Φιλιατρά στην Τεργέστη, στη Νεάπολη, στο Λονδίνο, στο Λιβόρνο απευθείας. Χωρίς μεσάζοντες. Κι από τα μικρά πόρτα της Αγίας Κυριακής και του Αγρίλη, στα οποία αράδιαζαν εκατοντάδες ιστιοφόρα και ξένα πλοία, γίνονταν η εξαγωγή των κυριότερων προϊόντων της περιοχής: Λάδια, σταφίδες, κρασιά. Στην πόλη λειτουργούσαν δυο καφωδεία με ξένες πριμαντόνες, κυρίως Γερμανίδες τραγουδίστριες και χορεύτριες, που έκαναν χρυσές δουλειές. Με τις κάσες του λουκουμιού κουβαλούσαν τα ασημένια τάλληρα, αλλά και τα Ναπολεόντια και τις σφάντζικες, που αραιά κυκλοφορούσαν ακόμη», γράφει ο ιστορικός των Φιλιατρών Παναγιώτης Παπαχριστόπουλος. Θα μου πείτε, περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαις. Αλίμονο αν ο στόχος μου ήταν η επανάληψη ενός πολιτισμικού φαινομένου που είχε ως βάση του την «αστική» οικονομική ανάπτυξη και ακολουθούσε η πολιτισμική. Το ζήτημα διαθέτει ογκωδέστερες διαστάσεις από τις κονσέρβες, τις σερβιέτες, τα πλαστικά μπουκάλια που επιπλέουν και τα ούρα των φτωχοδιάβολων αστέγων που προκαλούν λειτουργίες έμεσης στους περαστικούς. Το «ουρητηριακό» σιντριβάνι της φιλιατρινής πλατείας συμβολίζει, αντιπροσωπεύει και παραπέμπει στον πολιτισμό ολόκληρης της πόλης.
Η καταστροφή μιας εκ των μεγαλυτέρων πλατειών της Ελλάδας απαξιώνει την υπόσταση των ίδιων των πολιτών της. Σε όλα τα μέρη του πλανήτη, ακόμα και στις αφρικανικές χώρες, οι πλατείες θεωρούνται οι πλέον ασφαλείς χώροι, ακόμη και στα μικρότερα χωριά. Άντε σε μια μεγαλούπολη, αν έχει πολυκοσμία, να σε κλέψει κάποιος πορτοφολάς. Αλλά αν κινδυνεύεις νύχτα σε κάποιο σοκάκι και φτάσεις σε μια πλατεία ζητώντας βοήθεια, θα βρεθεί να σ' ακούσει τουλάχιστον ένας ταξιτζής, κάποιος παραωρίτης, κάποιος καφετζής που καθαρίζει το καφενείο του ή ένας αστυνομικός που πραγματοποιεί τη βάρδια του. Τα Φιλιατρά λοιπόν είναι η μόνη πόλη στον μάταιο τούτο κόσμο, που αν θέλει κάποιος βιαστής, μπορεί ανεμπόδιστα στις 11 ή 12 τα μεσάνυχτα να βιάσει μια γυναίκα στην πλατεία πίσω από το μνημείο του άγνωστου στρατιώτη, δίχως να πάρει κανείς χαμπάρι το αποτρόπαιο συμβάν, παρότι σε απόσταση αναπνοής υπάρχουν εκατοντάδες άνθρωποι. Γιατί αυτό; Απλά επειδή η πλατεία διαθέτει διαδρόμους, παρκάκια της κακιάς ώρας, παιδική χαρά, βουναλάκια, κερκίδες, χαλίκι, πλακάκι, τσιμέντο, χώμα... μέχρι και επτά με οκτώ κάδους σκουπιδιών. Κάδοι με σκουπίδια απ' ό,τι έψαξα δεν έχουν ούτε στις πλατείες της Ασίας ή της Τανγκανίκας. Όχι, μην κάνει κάποιος το λάθος και τα βάλει με τους «κακούς» μετανάστες. Η ευθύνη βαρύνει αποκλειστικά εμάς, τους δημότες της πλέον βρόμικης πλατείας.
Τα Φιλιατρά όμως έχουν και ένα άλλο θλιβερό προνόμιο. Ζούμε οι Φιλιατρινοί με την έπαρση πως την είσοδό μας κοσμεί ο πύργος του Άιφελ... κοινώς... «χέστηκε η φοράδα στ' αλώνι». Έχουμε βέβαια και τους χειρότερους δρόμους της Μεσσηνίας ολάκερης, ό,τι πρέπει για να κοπεί το σασί του αυτοκινήτου μας. Οι πολλαπλές ασφαλτοστρώσεις, η μία πάνω στην άλλη, κατάλοιπα των πάλαι ποτέ προεκλογικών μαχών, ύψωσαν κάποιους δρόμους του οδικού μας δικτύου είκοσι πόντους πάνω από τα πεζοδρόμια έτσι ώστε τα αυτοκίνητα να φαντάζουν ως ελικόπτερα. Και βέβαια τα παιχνίδι της απαξίωσης ημών των πολιτών προς την πόλη μας «φωτογραφίζεται» και με την κατασκευή γυμνασιακού κτηρίου, αντί ανακαινίσεως ενός εκ των καλυτέρων γυμνασίων της χώρας που το μαραζώνει ο χρόνος και η εγκατάλειψη. Να περιγράψουμε μήπως και τον κομπασμό μας, πως διαθέτουμε ένα από τα καλύτερα πάρκα της Ελλάδας; Όντως, είναι αλήθεια η ομορφιά του τοπικού μας αλσυλλίου! Με τη διαφορά όμως ότι το πεζοδρόμιο που το περικλείει είναι σκαμμένο στο μέσον του και παραμένει δίχως πλάκες από εικοσιπενταετία και πλέον. Επιπροσθέτως, από το Πάσχα του 2014, πάνω από σαράντα πανέμορφοι γλόμποι στις κολόνες του μαντρότοιχου του ιδίου πάρκου στην είσοδο της πόλης θρυμματίστηκαν από το φλόμπερ κάποιου ψυχωσικού, αλλά παραμένουν τα σπασμένα γυαλιά να θυμίζουν πως στα Φιλιατρά κυβερνά το αεροβόλο που κουβαλά το μυαλό του καθενός.
Όσο για την υπέροχη υδρόγειο σφαίρα μας, επικρέμανται ακόμα τα γιορτινά ηλεκτρικά καλώδια που τοποθετήθηκαν προ διετίας. Η παρακμή σε όλο το μεγαλείο της. Αυτοκίνητα βαρέων κυβικών, με αεροτομές «σιδερώστρες», μαρσάρουν και κάνουν εφέ στους καθημένους της πλατείας, ενώ μηχανόβιοι με ειδικότητα στις σούζες αποδεικνύουν περίτρανα ότι η πόλη αυτή αποτελεί ένα μπουρδέλο που όποιος επιθυμεί εισέρχεται μέσα της και την ξευτελίζει με τις νεόπλουτες ορμές του.
Αυτή λοιπόν η πόλη, που απέχει 700 μέτρα από τη θάλασσα, και με μια αυνανιστική αντίληψη αντιανάπτυξης, επεκτείνεται προς το βουνό - και το νεκροταφείο της, δείγμα της θανατικής της μοίρας, αδυνατεί χρόνια τώρα να ομορφύνει την ωραιότερη περιοχή της Μεσσηνίας, το Λιμενάρι. Με ένα μοναδικό σε σύσταση βραχώδες τοπίο και το σπουδαιότερο ηλιοβασίλεμα στον κόσμο, κατά δήλωση και του Γάλλου Κλεμανσό όταν διέσχιζε τα νερά της συγκεκριμένης περιοχής με ένα πολεμικό θωρηκτό της Γαλλίας, το Λιμενάρι έχει αφεθεί στην τύχη του. Πόσα εκατομμύρια ευρώ χρειάζονται για να φαρδύνει ο δρόμος του και να δημιουργηθεί ένας καλοφωτισμένος πεζόδρομος - ποδηλατοδρόμος; Ακόμα και το μοναδικό ξενοδοχείο στη θαλάσσια αυτή περιοχή αδυνατεί να καταστεί πόλος έλξης χειμώνα-καλοκαίρι με τουρισμό και επισκέπτες, που θα περπατούν δίπλα στα καταγάλανα νερά του Ιονίου με το ιδιόμορφο βραχώδες τοπίο.
Όμως εμείς οι Φιλιατρινοί βρήκαμε τρόπο να τα παρακάμψουμε όλα αυτά. Την δική μας ανημπόρια και κοινωνικοπολιτική μαλάκυνση την επιρρίψαμε στους γείτονές μας Κυπαρίσσιους! Φταίει η όμορη πόλη που διαθέτει δεκαπέντε ξενοδοχεία και δεκάδες ενοικιαζόμενα! Φταίει η όμορη πόλη που κράτησε την ομορφιά της Άνω Πόλης με τα παραδοσιακά σπίτια της! Φταίει η όμορη πόλη που δεν γκρέμισε τη μικρή της πλατεία για να μπετονάρει κερκίδες! Φταίει η όμορη πόλη που απλώθηκε στη θάλασσά της αντί για το νεκροταφείο της! Φταίει η όμορη πόλη που σήμερα αποτελεί ένα ελκυστικό παραθεριστικό σημείο αναφοράς, στον ελλαδικό χάρτη!
Και ουδόλως φταίμε οι Φιλιατρινοί, που γκρεμίσαμε το ένα νεοκλασικό πίσω από το άλλο, που δεν έχουμε επισκεφθεί οι περισσότεροι τον αρχαιότερο σταυρεπίστεγο ναό στον κόσμο, της Αναλήψεως, που το ιστορικό μνημείο της Χριστιανούπολης δεν κυριαρχεί στις πινακίδες μας αφού πρωτοστατούν οι φούρνοι, τα γραφεία κηδειών και τα καφέ στην δίοδο της πόλης! Και φταίνε οι γείτονες που το ΚΑΦΚΑ, το μεγαλύτερο στα Βαλκάνια κέντρο φυσικής αποθεραπείας, καταρρέει στο έλεος της πολιτικής αλλά και τοπικής αβελτηρίας.
Ο "Καλλικράτης", το είχα γράψει και στο παρελθόν, ισοδυναμεί με την ταφόπετρα της τοπικής αυτοδιοίκησης. Οι πόλεις και τα χωριά αποδυναμώθηκαν σκοπίμως, για να μην υπάρχουν κοινωνικοπολιτικά αισθητήρια και τοπικές δραστηριότητες. Οι δήμαρχοι πλέον είναι μαριονέτες, που ελέγχουν... κατ' επίφασιν τεράστιες εκτάσεις γης, με το έμψυχο δυναμικό να συνυπολογίζεται μόνο στις εκλογικές αναμετρήσεις. Για τα Φιλιατρά, αυτή η μακάβρια πολιτική ομηρεία, αποτέλεσε το κύκνειο άσμα μιας πόλης που δεν τη σεβόμαστε ούτε οι πολίτες της, ούτε και οι μετανάστες της, καθώς εμείς με την προκλητική απάθειά μας διαφημίζουμε την πολιτισμική μας πραμάτεια. Φωτεινές εξαιρέσεις, οι προσπάθειες κάποιων αξιοθαύμαστων εθελοντών!
Το παρόν άρθρο, που σίγουρα θα εξοργίσει αρκετούς συμπατριώτες μου, με το επιχείρημα πως χτυπώ τη γενέτειρά μου, γράφτηκε κατόπιν ερεθίσματος που μου έδωσε άθελά του ο καλός φίλος και γεωπόνος των Φιλιατρών Βασίλης Κουρτέσης, όταν με είδε με απάθεια να πατώ το πράσινο γρασίδι, έμπροσθεν του δημαρχείου της πόλης μας: «Γρηγόρη, δεν πατάμε το πράσινο για να μην το καταστρέψουμε» μου είπε.
Και είχε τόσο δίκιο! Αλλά διαβιώντας κι εγώ φέτος αρκετό καιρό του έτους στα Φιλιατρά, συνήθισα στην απάθεια και το βόλεμα.
Γιατί τι άλλο μπορεί να είναι, το να βλέπεις το σήμα κατατεθέν της πόλης σου, το ενετικό της σιντριβάνι, να μετατρέπεται σε ουρητήριο κι εσύ απλώς να το προσπερνάς για να επισκεφθείς το απέναντι σουβλατζίδικο…
Είθε, εκτός του συμβιβασμένου στη φιλιατρινή απάθεια εαυτού μου, να κατορθώσω με το κείμενο αυτό να αφυπνίσω και δυο τρεις άλλους, να ενδιαφερθούμε για την πόλη που οδηγείται στον οριστικό θάνατο με σταθερά βήματα και μαθηματική ακρίβεια. Διαφορετικά, η αρχαία ρήση του Ισοκράτη ρήτορα θα ερμηνεύει απόλυτα δημάρχους, συμβούλους και δημότες: «Το της πόλεως όλης ήθος, ομοιούται τοις άρχουσιν». Το ήθος όλης της πολιτείας είναι το ίδιο με αυτό εκείνων που την κυβερνούν...

Σάββατο, 6 Σεπτεμβρίου 2014

Προσκύνημα στον Όσιο Μελέτιο!!!


Λίγο μακρύτερα από τη Μάνδρα Αττικής, στα 24 χλμ. περίπου, στις κατάφυτες πλαγιές του Κιθαιρώνα και σε υψόμετρο 512 μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας, βρίσκεται ένας σπουδαίος λατρευτικός χώρος, η Ιερά Μονή του Οσίου Μελετίου. Το μοναστήρι δεν χτίστηκε απλώς προς τιμήν του Οσίου, αλλά από τον ίδιο τον Όσιο Μελέτιο, στα μέσα με τέλη του 11ου αιώνα. Σήμερα αποτελείται από ένα σύμπλεγμα παλαιών και νέων κτισμάτων. Το καθολικό του είναι ένας τετρακιόνιος σταυροειδής ναός με τρούλο, με ένα μικρό παρεκκλήσι προσαρτημένο στο εσωτερικό του ναού, αφιερωμένο στους Ταξιάρχες. Οι τοιχογραφίες του κυρίως ναού είναι εκπληκτικές. Κι αν ορισμένες εξ αυτών δύσκολα διακρίνονται πια λόγω των πολλών αιώνων που τις βαραίνουν ηλικιακά, αρκετές διατηρούν στο ακέραιο τη ζωντάνια και την υποβλητικότητά τους. Σήμερα είκοσι μοναχές ζουν στον Όσιο Μελέτιο, και πιστέψτε με, η ευγένεια και η καλοσύνη τους θα σας σκλαβώσουν!
Το μοναστήρι του Οσίου Μελετίου ανήκει στο Δήμο Μάνδρας - Ειδυλλίας της Περιφερειακής Ενότητας Δυτικής Αττικής και βρίσκεται λίγο μετά την τοποθεσία Λεύκα, 6,5 χλμ. ανατολικά της Οινόης. Μάλιστα, ακριβώς στην τελευταία στροφή πριν από τη Μονή θα παρατηρήσετε πως ξεκινάει ένας στενός χωματόδρομος. Αν τον ακολουθήσετε, θα θέσει σε δοκιμασία τις αντοχές του αυτοκινήτου σας, αλλά η ανταμοιβή σας θα είναι μεγάλη, καθώς θα φτάσετε μέχρι την ίδια τη σκήτη του Οσίου Μελετίου στον Κιθαιρώνα!
Επισκεφθήκαμε σήμερα, με λίγες ημέρες καθυστέρηση, το επιβλητικό μοναστήρι, καθώς η εορτή του Οσίου Μελετίου είναι την 1η Σεπτεμβρίου και για τους εργαζόμενους στο διυλιστήριο της Ελευσίνας έχει ιδιαίτερη σημασία λόγω του γεγονότος που συνέβη το πρωινό της 1ης Σεπτεμβρίου 1992