Τετάρτη, 18 Ιανουαρίου 2017

Ξωκλήσι ερημικό στη Μάνη...


Εις το βουνό ψηλά εκεί
ειν' εκκλησιά ερημική,
το σήμαντρό της δε χτυπά,
δεν έχει ψάλτη ούτε παπά.

Ένα καντήλι θαμπερό
και έναν πέτρινο σταυρό
έχει στολίδι μοναχό
το εκκλησάκι το φτωχό.

Αλλ' ο διαβάτης σαν περνά
στέκεται και το προσκυνά
και με ευλάβεια πολλή
τον άσπρο του σταυρό φιλεί.































Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2017

Εσείς πως φαντάζεστε τα αγροτικά κοινοτικά πλαίσια στήριξης;


Πριν από 7 χρόνια γράφαμε εδώ για τα χαμένα κοινοτικά πλαίσια στήριξης... 
Στα χρόνια που πέρασαν από τότε και η αγάπη μας για το αυτοκίνητο, μας έκανε να συναντήσουμε πολλά από αυτά τα "πλαίσια" στην ελληνική ύπαιθρο... 
Βρίσκονται όλα συγκεντρωμένα εδώ!  












Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2017

Προσκύνημα στον τόπο μαρτυρίου των 37 Χωροφυλάκων στο Εξωχώρι της Μάνης!


Ανεβήκαμε στο Ύψωμα Παναγιάς στο Εξωχώρι της Δυτικής Μάνης για να βρούμε το Μνημείο της τραγικής μνήμης του συμμοριτοπολέμου με τα ονόματα των 37 φονευθέντων Χωροφυλάκων στις 6 Ιουνίου 1947.
Η πρώτη φωτογραφία που τη βρήκαμε σε κάποιον τουριστικό οδηγό ήταν το έναυσμα για το εγχείρημα, και στο άλμπουμ με τις φωτογραφίες που ακολουθεί, θα δείτε σε τι κατάσταση βρίσκεται σήμερα το Μνημείο. 
Ανεβήκαμε το ύψωμα ψάχνοντας, ξεκινώντας από τη διασταύρωση λίγο έξω από τα τελευταία σπίτια του Εξωχωρίου και με κατεύθυνση τη Σαϊδώνα. 
Στο σημείο αυτό μια αυτοσχέδια πινακίδα από πλαστικοποιημένο χαρτί φωτοτυπικού πληροφορεί τον περαστικό ότι ο ανηφορικός χωματόδρομος οδηγεί στο Ύψωμα Παναγιάς, και αυτόν που γνωρίζει το ιστορικό, στη θέση όπου εκτελέστηκαν από τους αναρχοκομμουνιστές οι 37 χωροφύλακες που η μοίρα τους έστειλε να υπηρετήσουν την πατρίδα στην ευρύτερη περιοχή. Μια τοπική τραγωδία ανάμεσα σε χιλιάδες άλλες που σημάδεψαν τον Εμφύλιο και που παραμένει χαμένη στην αχλή της μνήμης των γερόντων και διαστρεβλωμένη από τη φημολογία των απογόνων τους. 
Η επίσκεψη στον τόπο του μαρτυρίου μας επιτρέπει να καταλάβουμε το πώς ακριβώς τοπικές διαμάχες συμπλέκονται με υπερτοπικά, στρατιωτικά και πολιτικά διακυβεύματα μέσα σε ένα ζοφερό κλίμα, για να οδηγήσουν στην τραγωδία. Τα βήματά μας ως εδώ πρέπει να τα οδηγούν η θυσία αυτών των ανθρώπων, η σχέση με τους προγόνους μας, η προσωπική κάθαρση, το νόημα της αλήθειας και της γνώσης, το περιεχόμενο της ταυτότητάς μας, η σύγκρουση δικαιοσύνης και εκδίκησης, μνήμης και λήθης.
Στην Ελλάδα της Μεταπολίτευσης, η "Δεξιά" (δηλαδή το μη κομμουνιστικό στρατόπεδο, που ξεκινούσε από τις παρυφές του ΚΚΕ και πήγαινε ως την πιο ακραία δεξιά) δεν είχε δικαίωμα ούτε να έχει, αλλά ούτε και να θρηνεί θύματα. Αντίστροφα, η Αριστερά μπορούσε να διεκδικεί (όλα) τα θύματα και να καλύπτει τους δικούς της θύτες. Πρόκειται για μια γελοία αντίληψη που πλέον πνέει τα λοίσθια, αλλά είχε αδικαιολόγητα μεγάλη διάρκεια και μας έκανε πολύ κακό, καθιστώντας δυνατή και τη φάρσα του "ηθικού πλεονεκτήματος της Αριστεράς" των δύο τελευταίων ετών. Από την άποψη αυτή, ίσως να μην υπάρχει πιο κατάλληλη στιγμή καταθέτοντας δυο αγριολούλουδα στο καταλεηλατημένο Μνημείο να συλλογισθούμε το παρελθόν και να αναλογισθούμε το μέλλον για να μην επαναλάβουμε τα σφάλματα που στοίχισαν την πρόοδο και την προοπτική του Έθνους μας! 

Περισσότερες φωτογραφίες εδώ!